Yeşilırmak akıyor bir şehrin arasından. Sanki Yeşilırmak, bu şehri tam ortasından yarıyor. Şehre kocaman bir hayat veriyor. Şehrin güzelliğine güzellik katıyor. Geçip gidiyor ardı sıra bu diyardan.

Bir şair diyor:

Amasya, ucun bucağın ne ki senin?
Beş taşın ortasısın, avcumun içi kadarsın.
Ne büyüksün ne de küçüksün.
Yürüsem Yalıboyu’nda, sürmez on dakika.

Amasya’daki suyun kenarında tarih yatar, geçmiş kokar Ferhat’ın deldiği dağlarda. Ferhat ki elleri nasır tutmuş, dizleri fersiz kalmış, beli bükülmüş bir civan. Şirin ırmağın, dağın ardında; Ferhat öbür yanında…

Bir akşam vakti esiyor rüzgâr koynuma. Ayaz var yine dışarıda. Yollar yürüdükçe sessizleşiyor önüm sıra. Ayağımın bastığı yerler titriyor.
Susuyorum.

Yol boyu yürüyorum.
Şehir bitiyor; baştan sona bir gidiyor, bir geliyorum.
Yeşilırmak akıyor şehrin arasından.
Yüreğim yanıyor.
Sanki Yeşilırmak yüreğime akıyor.




...

»»  Devamı Kardeş Kalemler 40. sayıda...