YIL: 4  /  SAYI: 38  /  Şubat - 2010
Avrasya Yazarlar Birliği tarafından yayımlanmaktadır.

 

en uzun geceye şiir
İbrahim TÜRKHAN

 

Dökülür yıldızlar bir bir semadan,
Gökyüzünün gözyaşına dönüşür.
Hüzün ikliminden kar koşar gelir,
Gönlüme kış yürür, yürekler üşür…

Sayfaları açılır mevsim defterinin
İzler taşır ötelerden sessizce
Yırtılır bulutların atlas libası,
Yağmurları sele katar hissizce…

Bir soğuk yel yürür yerden semaya,
Ay donar, karşı tepeleri güçlükle aşar.
En uzun geceye mahkûm olunca,
Güneş karanlığın koynunda yaşar…

Göğe uzayan dumanları geçerek,
Cinler sırça sarayları istila eder.
Bir adım öteyi göstermeyen sis,
Perilerin yaz düşlerine karışıp gider

Pranga vurulur âşıkların diline,
Mızraplar kırılır, şarkılar susar.
Uykular parçalanıp rüyalar bölünür,
Gelme bilmez sabah, kaçar da kaçar…

Sobadaki çatırtılar dinmek bilmez;
Tutuşan odun değil, sanki hayallerdir.
Alevlerin çığlıkları yankılanırken,
Nar-ı Beyza, umutları erittikçe eritir…


»»  Devamı Kardeş Kalemler 38. sayıda...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DERGİDEN