O ümit dediğin yitik ne ise,
Sökülür ufuktan el yeri boyda.
Gez bu dünyayı güzel sevdiğim
Gök kadar geriye dön, yer kadar gel.
Vaktin insafına güven kendini,
Baharı, yazı, sonbahar, kışı hoş.
Bir de vardır kaderin gel gel günü,
Bütün gidişlerin dönüşü de hoş.
Biraz güzel sözle kandır kendini,
Verilen sözlerin yüzde süsü var.
Gerek barışmak için sebep olsun,
Ansız görüşmede kırgınlık olur.
Işıksa, gezdiğin el feneridir,
Aynada lekeler gümüş pasıdır.
Yüzünde taşıdığın nur dedikleri,
Gece parçalanmış ay ışığıdır.
Başkadır Tanrı’nın hakikatleri,
Soğuktur doğrusu, düzü yazadır.
Bakma kara yele, derin nefes al,
Bu havanın yüzü yaza dönüktür.
Aynıdır dünyanın ışığa yolu,
Gündüz güneş doğar, gece ay çıkar.
Rüyanda sel görürsen korkma hemen,
Yorumda önüne taşan çay çıkar.
Çoktur aşılması gereken engel,
Görünen bu yokuş, dik olan nedir?
Gönül dostunu çok çetindir bulmak,
O umut dediğin yitikler ne ise?
ayrılığın şiiri
Bir kılıç boyudur her menzil başı,
Menzilden kılıca baş ayrılıktır.
Dedim ayrılığın atılsın taşı,
Arkamdan atılan taş ayrılıktır.
Gözüm uzağa daldı, kader şaştı,
Artık sır mı kaldı, olmak için sırdaş?
Bizden uzaklarda çatıldı kaş,
Elinle birleşen kaş, ayrılıktı.
Döner başımda gök, yer, unut gitsin!
Niçin yazıldı şiir? Unut gitsin…
Boş ver dünyayı, her şeyi, Unut gitsin!
Yanağında bir çift yaş ayrılıktı.
Biz neyi bildik, şimdi anlayalım?
Söndürdü kara yel sonuncu mumu.
Herkesin sustuğu veda makamı,
Bir “keşke” fısıltısı ayrılıktı.
kar suyuna dönen şiir
Artık aklı çok ermiyor insanın,
Sıcaklar bastı mı, kar suya döner.
Bir saray kurayım der kendince,
Kazdığı temel dar bir kuyu olur.
Gafil çakıl düşer kirpiklerinden,
Gözdeki kararma dumanmış meğer.
Karışır iyisi kötüsü dünyanın,
En iyi sandığı kötüymüş meğer.
Kolaydır gözden düşmek bir anda,
Gözde ışık gerek, yüzde nur biraz.
Gerek konuşasın akan sulara
Hakikat dediğin de rüyadır biraz.
Olup bitenleri rüya bil ama
Yine de kimse kedere boğulmasın.
Uykusuz kalmak iş değil elbette,
İnsanın talihi yatmasın gerek.
Umutların suya düşmesin diye,
Ben kendi umudumda boğulup gittim...
Yüzme öğretiyordum avucuma güya,
Her yerden üzüldü elim gördüm ki.
Biri sözden geçer, başkası candan,
Gözyaşı su gibi akıyor mumun
Bu fani dünyadan, giden zamandan,
Artık aklı da ermiyor insanın.
