Tüm kediler bana kızar gibi bakıyorlar.
Dini kullanarak şiir yazmış ah müfsit biri.
Okuyorlar anlamıyorlar.
Hasret bana ben doğmadan yazılmış.
Ben doğmadan Resullullah bu dünyadan alınmış.
Annem ölmüş ağlarken gözlerinde yaş kalmış.
Dizlerimin üstüne yığılıyorum.
Anne seni ne çok özlerdim.
Dünyaya dalar....
Rasyonel dalgaların savurduğu bir limanın sisi içinde yüzen bir amip gelip kaşındırırdı burnumu delicesine
Ben ise her kuru havada öksürük -kır izlerine-giren seni anlatırdım,
Yanımdaki sevgilime,
‘Astımı var annemin’ diye.
Ölürken sen; boynuma yapıştı bir el .
Bir el sırrımdan itti.
Tokatladı başka bir el.
Sen ölürken,
Göğsüme bir ağrı girdi.
Bu gün doktorlar dahi ümidi kesti.
Başını sallayarak,
Umutsuz gözlerle
Bir yandan beyaz eldivenlerini çıkartan doktor, baktı ciğerime.
Bir şey yok içerde dedi.
Sen gittin ya hani…
Sanırım doktor sebepleri biliyordu ama nedenleri anlamıyordu.
Şimdiki doktorlar hep böyle.
Tabiplik bu yurtta bitti.
Hasret gelmeden önce.
sağ elimde umut,
Sol elimde tesadüfen yazılmış bir haritanın,
Çizilmiş kırmızıyla rotası vardı.
Hasret o kadar eder mi dedim şaşkın şaşkın.
Elimden aldılar her şeyimi.
Yerine koydular,
Anne,
Hasretini.
Ben de kızıyorum.
Hadsizce teselli vermeye çalışan,
Dudakları dua ile kımıldarken,
Aklından dünyalık planlar yapanlara.
Bir vakit okuduğum,
Ezbere bildiğim
Tüm yazılmış kitapların en büyüğü,
Ve mutlak doğru için,
Hatırladım, her şeyi aynı anda...
Beynim patlarsa bu gün patlar.
Her kelimeden indim kartal sahile.
Deniz bile tuzlu..
Aramak istedim uzun uzun konuşalım.
Geçen yıllar geldi aklıma sana hasretmişim.
Şimdi hüsranım.
Ya da tam tersi.
Hasret diye bir arkadaşım vardı.
Çok güzeldi.
Hep bu güzellik,
Neden bu isme layık
Diye düşünür soramazdım.
Oysa seni özlemek bile güzelmiş.
