Ay, senin aradığın şey ne idi,
Gece boyunca takip ettin niye beni?
Karanlık geceyi mi kıskandın benden?
Söylesene, gökyüzünün güzeli tepedeki.
Ben bir garip şairim ilham peşinde koşan
Hayat yormuştur beni az kaldı artık derman.
Tekrar söyleyeyim sırrımı eğer bilmek istersen
“Belalının” kendisiyim ben tastamam.
Sen beni çağır da al kendi yanına,
Bıktıracak iş yapıp rahatsızlık vermem sana.
Bir gece kalıp döneyim senin yüzünü görüp
Hoşuna giderse, bir tek şair gider senin hoşuna.
Tanımadım henüz hayatın gerçek yüzünü
Sihirli şarkısı tutsak eden ruhumu,
Gözlerime pasparlak nurunu ver,
Bir göreyim dünyayı uykudaki.
şiir
Şiir, sen özgürsün insana boyun eğmez,
Benim derdimsin, dermanın ebediyen bulunmaz.
Bu yüzden seni seviyorum.
Canım çok yandığında da
İşten yorulduğumda da
Tir tir titreyip çenem,
Yaşlılıktan bitkin düştüğümde de
Seni seveceğim.
Şiir, sen kalbin nurusun ruhu ısıtan,
Keskin bir zehirsin sen takatimi tüketen.
Seni bizim kadar anlar ki kim?
Bu yüzden seni arıyorum.
Bahta rastladığımda da
Ümidimi kesmiyorum.
Hayata küstüğümde de
Ben seni arıyorum.
Şiir, sen ruhumun gıdasısın,
Duygunun, namusumun temelisin,
Ben sana bağımlıyım.
Sendedir benim özlem ve kederim,
Kendi kimliğimi sende tanıdım,
Varsa eğer affet, kusurum ve yanlışım,
Başımı eğiyorum sana, şiir denen Tanrım,
Ben sadece sana bağımlıyım.
şair
Şair de bir genç çocuktur,
Hayal peşinde dolaşan,
Olur olmaz şeye kaygılanıp
Olur olmaz şeye mutlu olan.
Üzüntüsü şairin,
Batırır derine, dibe,
Sevinci ise doldurur,
Cennet nurunu yüreğe.
Melek değil, elbette,
Peygamber de değildir.
Evliya da yoktur ama
Eşit olabilecek şaire bir.
Dersen ki, şair kimdir?
Sözden heykeller yapan
Eşsiz bir mütefekkir,
Emsalsiz bir “delidir”.
