O akşam başımdaki şiddetli ağrıyla uyandığımda odam zifiri karanlıktı. Kendimi çok halsiz hissediyordum ve sesim neredeyse hiç çıkmıyormuş gibi geliyordu. "Anne..." diye fısıldayabildim sadece. Ama o anı bekliyormuş gibi kapı hemen aralandı. Annem elinde ıslak bir havluyla, babam ise bir bardak suyla yanımda bitti. O gece sabaha kadar başucumdan ayrılmadılar. Annem ateşimi düşürmek için uğraşırken, babam her uyandığımda güven veren o güçlü elleriyle elimi tuttu. O gece anladım ki onlar sadece iyi günlerimde yanımda olan kişiler değil, en çaresiz hissettiğimde sığınabileceğim birer limandılar.
Ben ne zaman düşecek gibi olsam, elinizi uzatıp beni tutup ayağa kaldırdınız. Sizi kırdığım veya üzdüğüm zamanlar oldu ama siz bana hiçbir zaman sırtınızı dönmediniz. Hastalandığımda birer doktor ve hemşire, üzüldüğümde ise beni güldüren en yakın dostlarım oldunuz. Başarılarımda gururla gülümsediğiniz gibi, başaramadığımda "tekrar denemelisin" diyerek arkamda durdunuz. Şimdi anlıyorum ki sizi anlatan bir kitap yazmaya kalksam, sayfalar yetmez. Geleceğim için gece gündüz demeden çabalayan güzel annem ve güçlü babam; varlığınız benim en büyük şansım. Size kalpten teşekkür ederim.
