Hiçbir şey bilmiyorum. Herkes böyle söylüyor. Ama ben biliyorum çoğu şeyi. Bağcıklarımı nasıl bağlayacağımı, gömleğimin düğmesini iliklemeyi, dünyanın kendi etrafında bir günde döndüğünü… Hatta İ harfini yazmayı da biliyorum. Toplama, çıkarmayı sınıfta en iyi yapan da benim. Kitabın ileri sayfalarından çarpmayı nasıl yapacağımı da öğrenmeme rağmen öğretmenim sınıfla birlikte gitmediğimde kızıyor diye söyleyemedim.
“Ben birçok şeyi biliyorum anne.” demek istiyorum. Belki o zaman onu mutlu edebilirim. Anneme ne zaman bildiklerimi anlatsam, “Hiçbir şey bilmiyorsun daha.” diyor. Oysa ben onun geceleri ağladığını da biliyorum. Beni uyuttuktan sonra babamın koltuğa yatmaya gittiğini de duyuyorum. Babam da annemin ağladığını duyuyor olmalı.
Niye böyle olduklarını bilmiyorum. Yani annemde mi kalmak istiyorum, babam da mı bilmiyorum. Aslında annem haklı, ben hiçbir şey bilmiyorum.
AYB Türkiye Çevrim İçi Hikâye Atölyesi, Mayıs 2026
