İnanmak, her zaman her durumda ve hiçbir zaman pes etmemek. Aynı azimle uçmayı öğrenmeye çalışan kuşlar gibi. Ben de kabuğundan çıkmayı bekleyen bir kuştum. Çıkmaya korkuyordum.
Ta ki Avrasya Yazarlar Birliği ile tanışana kadar.
İlk defa yazmaya babamın ilk okuma yazmayı öğrendiğimizde bize aldığı deftere her gün neler yaptığımızı yazdırması ile başladım. Her gün yazar ve okurduk. Hâlâ okudukça çocukça yazdığım şeylere gülümsüyorum.
Sonra bir şiir defterim oldu. Öğretmenim yazdıklarımı görünce benim yarışmalara katılmamı istedi. Düzenlenen yarışmalarda ödüllerim oldu. Yazmayı daha çok sevmeye başlamıştım.
İnsan konuşamadıklarını yazarak daha iyi anlatıyordu. İnsanın kitaplardan sonra en iyi arkadaşı yazmakmış. Okumak gibi, yazmak da başka diyarlara götürüyordu beni. Yazarken her şeyi unutuyordum.
Büyüdükçe sorumluluklarım arttıkça, eskisi kadar çok vakit ayıramıyordum ama yazmayı hiç bırakmadım. Hiçbir zaman bu işte ilerleyebileceğimi, yazılarımızın bir dergide yayınlanabileceğini, hatta belki bir kitabımın bile olabileceğini düşünmemiştim. Dedim ya uçmayı öğrenmek isteyen, bunun için kendi halinde çırpınan bir kuştum. Avrasya Yazarlar Birliği karşıma çıktı. Elimden tuttu, bana uçmayı öğretti.
Artık kabuğumdan çıktım, isteyince ve azmedince her şeyin mümkün olduğunu biliyorum. Uçmak benim için sadece hayallerde kalmadı. Atölye kanat hediye etti bana. Osman Çeviksoy Hocam: “Ben senin iyi bir yazar olacağına inanıyorum.” deyişi ile taktı o kanatları. Beni bu Atölye ile tanıştırdığı için Osman Hocama çok teşekkür ediyorum. Bana inanan ve bu yolda yanımda olan Nurhan Buhan Hocama da sonsuz şükran borçluyum.
Atölyede emeği geçen tüm Hocalarım ve orada tanıdığım arkadaşlarım iyi ki varsınız. Biliyorum ki, daha çok kişiye uçmayı öğreteceksiniz. Bu kuşlar hiçbir zaman sizi unutmayacak ve size hep minnettar kalacaktır.
