Ruhum yamukların’ sordum üstada,
Bir yere aitliği tatmak istedim.
Bazen parçalandım hiç görünmeden,
Yine de bir yere sığamadım ben.
Gün gelir hislerde biter esirlik,
Fırtına gibi patlar hakiki ruh.
Zayıf çıkabilir güçlü görünüp,
Zayıf kılıç tutar gururla gülüp.
O kayıp suretler evrilip sırra,
Büyüyüp giderler yaradılışla.
O vakte dek… Kim bilir kim taş atar,
“Dostum” dediklerin düşmana satar.
Ruhum! kırıkların batar canıma,
İhtiyaç duyarım tek bir vatana!
Anların ardından koşturur anlar,
“Geç kalmasam” derim duyulsa sular…
Ne kadar iyiysen o kadar kötü,
Kötü olsan daha beter gürültü.
Ne yapmalı bu dünyayı hiç bilmem,
Vatanıma ait olmadan ölmem!
