Geçen hafta ailemle birlikte misafirliğe gitmiştik. Ev sahibi bizi çok güzel karşıladı. Bir süre sohbet ettikten sonra bize ne içeceğimizi sordular. Annem ve babam kahve istedi. Bana ve kardeşime de ne içmek istediğimizi sordular. Biz de meyve suyu içmek istediğimizi söyledik.
Biraz sonra içeceklerimiz geldi. Meyve sularımızı afiyetle içtik. Daha sonra ev sahibi masaya çeşitli ikramlıklar koydu. Kurabiyeler, çikolatalar ve cipsler vardı. Ben özellikle cipsi görünce çok sevindim çünkü cips yemeyi çok seviyordum.
Cipsten almak için uzandım. Fakat acele ettiğim için elim çarptı ve cipslerin bulunduğu çanak bir anda yere düştü. O an çok utandım. Herkes bana bakıyordu. Yüzüm kıpkırmızı oldu.
Hemen yerimden kalkıp ev sahibinden özür diledim. Neyse ki bana kızmadılar. “Önemli değil, kazalar olur.” dediler. Bu sözleri duyunca biraz rahatladım.
O gün sakarlık yapmış olsam da acele etmemem gerektiğini öğrendim. Artık bir şey alırken daha dikkatli davranmaya çalışıyorum. Çünkü bazen küçük bir dikkatsizlik insanı zor durumda bırakabiliyor.
