Çok küçüktüm. Yaz mevsimiydi. Hava sıcaktı ve evimiz kalabalıktı. Halaoğlu bize gelmişti. Ablamla birlikte top oynuyorlar, bazen de telefondan oyun açıp gülüşüyorlardı. Halalarım, annem ve babaannem de alt katta oturmuş sohbet ediyordu. Ev cıvıl cıvıldı.
Ben de kendi kendime top oynuyordum. Topu duvara atıp tutuyor, bazen de yere vurup zıplatıyordum. Çok eğleniyordum. Herkes alt kattaydı, ben de onların yakınında oynuyordum.
Bir anda ayağım kaydı. Düştüm ve kafamı sertçe duvara çarptım. Çarpma sesi hâlâ kulağımda gibi. O an başım çok acıdı ve ağlamaya başladım. Annem hemen yanıma koştu. Herkes panik oldu.
Annem ve dedem beni hemen hastaneye götürdü. Annem aceleden kendi telefonunu evde unutmuştu, dedemin telefonunu almıştı. Dedem bir süre sonra eve dönmek zorunda kaldı ama annem benimle hastanede kaldı.
Hastanede birkaç gün kaldım. Doktorlar başımı kontrol ettiler, bana ilaç verdiler. Annem hep yanımdaydı. Bazen korktum ama annem elimi tutunca kendimi güvende hissettim.
Birkaç gün sonra eve döndük. O gün hayatımda ilk kez hastanelik olmuştum. Çok korkutucu bir gündü ama sonunda iyileştim. O günü hatırladıkça dikkatli olmanın ne kadar önemli olduğunu düşünüyorum. (12 Yaşında)
