Ben küçükken elime her kalem geçtiğinde resim çizerdim. Defterlerimin kenarları, kitaplarımın boş sayfaları hep renk renk olurdu. O zamanlar tek bir hayalim vardı: Ressam olmak. Büyüyünce tablolar yapacak, sergiler açacaktım ve herkes resimlerime bakacaktı.
Zaman geçti, ben de büyüdüm. Resim yapmayı hâlâ seviyordum ama hayallerim değişmeye başladı. Artık sadece tuvale değil, başka şeylere de bakıyordum. Güzel bir elbise görünce “Bunu ben tasarlasam nasıl olurdu?” diye düşünüyordum. Mutfakta anneme yardım ederken pastaların üzerini süslemek bana çok keyif veriyordu. Renkli kremalarla şekiller yapmak, yeni tatlar denemek beni heyecanlandırıyordu.
Bir gün kendi kendime sordum: “Ben ne olmak istiyorum?” Cevabım değişmişti. Belki tasarımcı, belki de pastacı… Ama ikisinde de ortak bir şey vardı: Hayal etmek ve üretmek.
Şimdi daha çok büyüdüm ve şunu biliyorum: Hayaller değişebilir. Bu çok normal. Önemli olan vazgeçmemek. İçimde hâlâ o küçük çocuğun hayal gücü var. Ve ben ileride ne olursam olayım, yaptığım işi severek yapacağıma inanıyorum.
Çünkü bir düş, insanın içinde büyüyerek yolunu bulur.
