- Vahşice öldürülen bütün dünya çocuklarına… -
savrulup gidiyorum binbir parçaya!
kimseler anlamıyor savrulduğumu.
puslu kemiklerimde bir tek manolya!
kokumdan anlıyorlar bulunduğumu.
yanağımı kimseler sıkmıyor daha!
hani herkes severdi çocukluğumu.
biraz lokum verdiler, biraz kolonya…
nasıl da unuttular savrulduğumu.
yaşam biraz lokum mu? Ya da kolonya?...
savrulup gidiyorum binbir parçaya!
kimseler aramıyor, sormuyor beni.
yanağımı kimseler sıkmıyor baba!
anladılar büyüyüp serpildiğimi.
“insan elbet hep çocuk kalamaz”, ama
bilmiyorlar bu sırrı bilmediğimi.
belki de bilmediğim neler var daha
fark etmedim onları bilmediğimi.
zaman bir bilinmez mi? Ya da bir “ama”…?
savrulup gidiyorum binbir parçaya!
dağılmış ellerimde zeytin dikeni.
gündem biraz Suriye, biraz Ukrayna
hiçbir bülten duyurmaz güzelliğimi.
iyi çocuklarını sevmez mi dünya?
kimde tüketeceğim şu iyiliğimi?
uzandığım her elde birer kumanda
nasıl anlatayım ki yenildiğimi?
ölüm bir yenilgi mi? Ya da kumanda?
savrulup gidiyorum binbir parçaya
kimseler anlamıyor savrulduğumu
savrulan her yerimde birer pranga!
bilmiyorlar ölmekten yorulduğumu.
oysa çocukluğumu kara toprağa
bilmiyordum koyarken doğrulduğumu
şimdi nerde beni o doğuran ana
savrulduğum bıraktığı bir kuyu mu?
göbeğim bir kuyu mu? Ya da hatıra?
savrulup gidiyorum binbir parçaya!
ruhu incelten bestelerin altında
yenip yutulurken yeni yalanlar da…
iliğimi dilim dilim doğrayan çağa
kalmadı verecek bir iyiliğim daha
öldüğümle kaldım ben!
ve savrulduğumla.
kanımda biraz lokum ve biraz kolonya…
Elveda Dünya!
