Мизибизди мокоттурбай душманга,
Мекен тили – СЕН аруу бол, булганба.
Тирүүлүккө кош айтамын билгиле,
“Тилиң өлдү”, деген сөздү укканда! Кадырыңды билбегендер бүгүн көп,
Касым, Жусуп тил деп өлгөн түшүнсөк...
Укмуштарын кыдырасың дүйнөнүн
Ушул тилде “Манас” айтса күпүлдөп. Эңшерилип жерге кулап түшкөнүң,
Энең өлсө – эки келбес күткөнүң.
Эч ким болбой каланыбыз так ушул,
Эне тилиң өлсө болду бүткөнүң. Мекен тили - гүлгө оролуп кыр ашсын,
Мээнет жасап, ак эмгегин кылат ким...?
Тил дегендин бири МЕНМИН, бири СЕН,
Тилибиз бар ай жаңырып, чыгат Күн. Энем өлсө – эки келбес күткөнүм,
Эне тилим өлсө ошол – бүткөнүм!
Bekturali İsamidinulı | Kılıcımız körelmesin düşmana,
Vatan dili – SEN temiz ol, tozlanma.
Hayatıma son veririm biliniz,
“Dilin öldü” diye bir söz duyanda!
Kıymetini bilmeyenler bugün pek,
Kasım, Cüsüp dil deyip de öldü düşünsek...
Harikalarını gezip tozsan dünyanın
Gürül gürül “Manas” denen dilin tek.
Yıkılıp yere düştüğün günde
Annen ölse – yasın iki etmez de
Hiç kimsenin kalmadığı vakitte
Tükenirsin ana dilin ölürse.
Vatan dili – sarılıp çiçeklere kırları aşsın,
Emek verip, çalışacak kim...?
Dil denilen biri BENİM, biri SEN,
Dilimiz var, ay parlayıp, doğar gün.
Annem ölse – yasım iki etmez de
Tükenirim ana dilim ölürse! Çeviren: Fatih Sultan Yılmaz |
