Kahramanmaraşlı dostum Fatih Kutlu’ya
Dostum Kutlu!
Nasıl orda durumlar?
Ne haber gelir Maraş’tan?
Koca şehir sığınmak için daldı mı yere?
Yoksa göğe mi yükseldi o çoktan?
Hatırında mı, donup kalmıştık
Duyunca korkunç felaketi.
Yeri öptü âfet.
Şehrin üstünden
Geçti kıyametin gölgesi.
Kumdan ipler dağa döner!
Evin barkın olmuş virane.
Sen ağlarsın: “Annem! Annem nerede?”
Âhu vâhlar da dolaşıp durur bir oraya bir buraya
Her acı paylaşılmıyor işte…
Ancak yürek dağlanır bu acıyı görünce,
Gönül baştanbaşa bir virane.
Anne diyorsun anne…
Arıyorlar…
-Göçük altından bir ses gelmiş, dinlettiler-
“Annemin sesi diyorsun;
Tanıdım!”
Orada canlar kaybedilirken
Burada birbirimizi bulduk.
Seni de bulduk ya bu arada.
Melek mi, kuş mu, bir çocuk mu
Bizim enkazın üzerinde?
Gözyaşında umut kanat çırpar
Kendi bitkin, küçücük hem de.
