Bizim köyde kime sorsanız, bildiğiniz en cimri insan kim diye, hiç düşünmeden halamın kocasını, Arif eniştemi söylerler.
Güneşten önce uyanır. Eline aldığı sopayla, meyve bahçesinde bir aşağı bir yukarı dolaşır, kendince bekçilik yapardı.
Neymiş efendim, çocuklar meyvelerini koparmasın, yemesin. Hep şöyle derdi:
- Gerekirse kuşlar yesin, dalında çürüsün ama kimseye bir tane meyve bile vermem.
Haberi geldi, eniştem çok hastaymış. Yıllardır Alzheimer hastalığıyla boğuşuyor.
Yaz tatiline gelmişken, ziyaretine gideceğim. Evi Cami’nin sağ tarafında, iki katlı duvarları kerpiçten, pencerelerin çerçeveleri hatta giriş kapısı da kahverenginde boyanmıştı.
Kapıdan içeriye doğru adım atıkça, ön bahçe içler acısı. Girişte hem sağ hem sol tarafta ekili olan üzüm asması yerinden sökülmüş. Oysa yaprakları, yüzünü güneşe çevirmiş yeşilin en açık tonunda sıra halinde dizilmiş salkım salkım üzümleri vardı.
Yürümeye devam ettim. Patika yolu yabani otlar sarmış.
Arka bahçeye yaklaştıkça, içimi hüzün kapladı.
Elimi yanağıma koydum. Yanağım yandı.
Hiç unutmam.
Çocukken misafirliğe geldiğimiz zaman, gizlice kopardığım birkaç tane eriği yiyemeden, yanağıma vurulan bir tokat, küçük bedenimi yere savurmuştu.
Ağlıyorum, bir yandan da etrafa bilye gibi dağılan eriklere bakıyordum.
Başımı kaldırdığımda, eniştem kaşlarını çatmış, parmağını bana doğru salıyordu.
- Hele bir daha elini erik koparmak için uzat, bak nasıl kırıyorum o parmaklarını tek tek. -dedi.
Ağlamamı duyan annem, hemen yanıma koşmuştu. Olanı biteni öğrenince bir tokat da o atmıştı.
O da çekiniyordu eniştemden.
Bir daha da gelmemiştim, eniştemin evine. O günden beri ilk kez geliyorum.
Etrafıma bakıyorum da, o güzelim erik bahçesinden bir eser kalmamış.
(AYB Balkanlar Online Hikâye Atölyesi ve 10.06.2021)
