Kıraathaneye gittiğimde arkadaşları beni bekler buldum.
Beklerler.
Gazeteleri ben getiriyorum onlara. Ben okuyorum havadisleri.
Dinlerler.
Sayfaları şöyle çeviriverdim mi sanki radyodan haber ajansı dinliyormuş gibi ağzımın içine düşerler. Koltuğumun altında taşıdığım gazeteleri masaya bırakınca önce çay söylerim. Çayım gelene kadar da gazetelerin katlarını güzelce düzeltirim. Hal hatır sorarım bizim ihtiyarlara. Çayım gelip de bir yudum içmeden bir kelime bile okumam. Nasıl da sabırsızlanırlar, kahveciye kızarlar, çayları geç getiriyor diye homurdanırlar. O anların tadına doyum olmaz.
Gazetelerle içeri girdiğimde yüzleri gülerdi. Sanki bir televizyondan dinliyormuş gibi beni dinlerlerdi. Bir sabah yine gazetelerle içeri girdim fakat bugün ortam diğer günlere göre farklıydı. İçeri girdiğimde herkes birbirinden uzakta duruyordu. Benim geldiğimi bile fark etmemişlerdi.
Masaya oturup çayımı aldım ve düşünceli bir şekilde gazeteleri okumaya başladım. Son havadisleri dinlemek için yanıma kimse gelmedi. Kimse hâl hatır sormadı. Sabırsızlanmadı. Kahveciye kızmadı. Beni radyodan haber ajansı dinliyormuş gibi dinlemek istemedi.
Gözleri başka hiçbir şeyi görmeden ellerindeki telefonla uğraşıyorlardı.
Uğraşsınlar.
Şimdi bu kıraathanede eski bir sandalyeye oturmuş, bir daha asla eskisi gibi olmayacağından habersiz bir şekilde eski günleri özlüyordum.
(AYB Balkanlar Online Hikâye Atölyesi,Haziran 2021)
