Neşeli ve güzel olmak için çok geç artık,
Mutlu günleri uçuralı çok oldu.
Kendine gün ağlamayı bilmeden
Nasıl diyeyim ömür payım bahta bağlı?
Kendimi nereye sürükledim,
Yüreğimde yuva kurmuş merhametle?
Bir de baktım yabancı bir bedende yok oluyorum
Kendi kurduğum anlayışımla.
Demiyorum ki yalnız ben yanıyorum,
Herkes bu ateşten pay alıyor.
Düşünüp, taşınınca öteleri
Yüreğimi kaç yerden korku sarıyor.
İnsan neyi kime ispat eder ki,
Gelir geçer, yaşadığının izi kalır.
Kimse bilmez bu dünyada her kaybın
Yeryüzünde kendi boyunda bir közü kalır.
etütler
1
Doğarken gözüme ışık düşüyordu,ölürken o ışığı yakınlarım toprağa gömüyordu.
Doğarken annemin kokusu geliyordu,
ölürken toprağın.
2
Sevginin en acısını tattım ve onu sıradanlaştırdım.
Şimdi sevgiden söz eden her şey gözümde hiçtir.
Sen de.
3
Toprak yakınlarımı yuttuğunda ayağım, umudum yerden kesildi.
Onları özledikçe özlem duygum köreldi.
Artık özlemiyorum…
4
Güzellik görecelidir, olduğun anda anlamazsın.
On yıl önceki fotoğraflardaki gibi olamıyorum,
çünkü güzelliğin yarısı inançtır.
İnancını yitirdiğin an mucizen de gider.
5
Eskiden çocuklarımı ben korurdum, onlara gerekli olduğum için ayakta dururdum.
Şimdi onlar beni koruyor, bana gerekli oldukları için ayakta duruyorlar.
Onlara nasıl kıydım?
6
Birbirimizi tanıdığımızdan beri iki yabancıyız.
İnsan karanlıktan korktuğu için bir kırık ışığa bile tutunur.
İnsan en büyük yalanı önce kendine söyler.
7
Evde dördüncü çocuktum ama şimdi dünyadan giden iki ağabeyimden yaşça büyüğüm.
Dolaylı olarak ikinci çocuğum.
Annemin bize ayırdığı pay gibi birileri onların ömür payını yemiş.
Belki de ben.
Allah bana acımasız bir ayrılık yaşattı.
Ama bana bu kadar savrul demedi, bu yolu ben seçtim.
İçimden kopan kardeşlerimin dikenli ayrılığını
her sabah uyanır uyanmaz tadıyorum.
Onları bana hatırlatan kişi benim.
Kendi canımdan da kurtuluş yok.
8
Çocuklar, hayvanlar, çiçekler,
siz bilmiyorsunuz, ben artık
çoktan beri sevemez oldum.
