Gündüz kimseye sormadan geldi.
Her zaman olduğu gibi.
Sızdı
Yumuşak tül perdelerin üzerinden,
Kuşların cıvıltısıyla
Sessizliği dağıttı,
Gülümseyip, duvar kâğıtları boyunca kaydı.
Ve dondu.
Bugünü
Dünkü yağmur doğurdu
Korkunun ağırlığıyla ezilen
Ta o gecenin kendisinden
Alacakaranlıkta büyüdü
Ve ısrarlı damlacıklar
Ve su birikintisinden-
Umutsuzluktan doğdu-
Ve büyüdü.
Beyaza boyadı
Sürmeli geceleri
Gün doğuşunda kaldırımların çıplaklığını gizledi,
Puslu, zavallı akşamların
Kasvet dolu yağmur altında,
Ve bomboş.
Sevimsiz gecenin karanlığında.
Sonunda oldu-
Yaşanacak bir gündüz.
Bugün,
Düne, yarına hem benzeyen hem benzemeyen
Ve
Coşkuyla, sevinçle
Ruhum öylesine şarkı söylüyor
Dünü ve içimdeki dünkü acıyı unutarak.
Ruh Hali (Üçleme)
Yağmur - Gece
Yağmur
Gökyüzü yağmurla tarandı.
Bu şehre
Sürekli yağmur yağar.
Bekliyorum.
Niyeyse buna ihtiyacım var
Beklemem gerek,
Reklam panolarının silik soluk ışıkları altında.
Rengârenk soğuk:
Alaca karanlıkta- saldırı.
Hayat- Şerit:
Bir kafeden köşeye kadar.
Bir su birikintisinde – dar bir yol-
Kırılır, titrer.
Yağmur- önemli değil
Suçlu olan da o değil.
Su birikintisi.. Onluk bile bir şey yok.
Bu şehirde,
Sık sık yağmur yağan bu şehirde
Bazen yalnız olmak zordur
Yağmurun altında.
Gidecek yer yok
Her tarafı nem kokan bu ıssız yerde.
Yabancı insanların tablo gibi görünen pencereleri soğuk.
Şehir yabancı
Evler de öylesine yabancı.
Yağmur.
Nasıl yalnız olmayabilirim,
Yağmur mu bu?
Kafeden köşeye dek gidersen,
Su birikintisine adımlarınla hafifçe basarak...
Fakat ne gerek var – orası da aynı
Burası gibi, -
Yağmur.
Bu şehrin her tarafı yağmur...
Gece
Sessiz adımlarla yaklaşan gece
Yorgun yaprakların arasından
Narin bir hışırtıyla.
Korkuyla sokularak
Parklara, evlere.
Süzülerek,
İpek yaprakların arasından akan gece.
Korkma.
Gece kendi başına korkuyor
Keskin hareketlerden,
Gürültüden,
Koşuşturmadan.
Sessizlik- işte geceyi koyulaştıran şey.
Sus,
Bu sessizliğin akışına tanık ol.
Gece yorgun-
Geceler de yorulur
Işıktan
Ve gündüzün haşinliğinden.
Sonuçta, vişne bahçesinde
Tüm gün
Oyalandı, saklandı,
İnsanlardan ve gündüzden
Vişne yapraklarının
Alacakaranlık yeşilliğinde-
Kâh saklandı
Kâh bahçeye çıktı.
Gece yorgun düştü.
Yalnız kalırsan
Utangaç geceyle-
Geceyle ve kendinle baş başa.
Gecenin birbirine benzemeyen
Narin halkalarına kulak ver
Karanlık
Ve kadife gibi süzülen gece...
Pastoral Bir Şiir
Bir nehir kıyısında
Dinelen kaya üstünde
birisi oturmuş
elini başına yaslayıp
derin düşüncelere dalmış.
Anın sessizliğini bozmuyor
Ne etrafa yayılan kuşların sesi,
Ne de ayaklarına doğru
sıçrayıp duran su damlaları.
Yaz güneşi
muhteşem parlıyor,
Bu adamcağızsa
Oracıkta öylece oturuyor
Sessiz sakin, tek başına
ama sadece
bükük sırtı
bağırıyor, imdat diliyor
acıdan...
