HİÇ BİRŞEYİ BİTİRMEDEN BAKIYOR HAYAT BANA
Gençliğin geçmişe dönüşmüş
kayalar sert duruyor.
Camdan seyrediyor bu kayalığı,
Saksıda
İhtiyarlamış gül
asıksuratlı...
İhtiyarlığın açılmıştır gül gönlü,
Sabır süsü sayılır kaderin...
Elimizdekini kaybedip, daha sonra arıyoruz...
Tükeniyor günlüğü, tükeniyor yüzyılın...
Neyse...bana
yakışmadı nağmeler,
yakışmadı itiraf...
Kaygılıyım günlerin müsveddesinden.
Bir çividen asılmış dalgalanıyor, –
Toplumun kemiğine
Saplanmış bir slogan...
Bu gönül, bu hayatın
Özlemini taşır mı?
Şehrin yarısı çarşı.
...bilmem gideyim mi,
bilmem, kalayım mı?
Mavi Hazarım, ben de seni kurutarak,
Yerinde kocaman bir çarşı kurayım mı?
Çarşı ve toplum! –
Oralarda dolaşıyor kurulu hafızam…
Hiç bir şeyi bitirmeden
bakıyor hayat bana...
durduramıyorum saatin çalışmasını,
gücüm yetmiyor işte benim zamana...
HAYVANLARI İNSAN YAPARIM...
“Fil onu eğitmek için uğraşan sirk eğitmenini seyircilerin gözleri önünde ezerek öldürdü”...
(TV Programından...)
Yüreğim yerinden oynadı, baktım,
Yabani ata, kartallara taptık...
Hayvanları insan ederim diye,
sirkler başımıza ölüm açtı...
Bin defa dirilir, sonra, sonraysa...
Bin defa ölecek – bu da bir gerçek.
Hayvanlar, hayvanlar yenik düşmezler.
Yüce sanat için İnsana
büyük duyğu gerektir.
Ben de bin pişmanım, az değilim, az.
Belki, hayat kendisi büyük birer sirk.
İnsan elbiseleri içinde,
gidiyor, hayvanlar da gidiyor...
İLKBAHAR VE GÜZ
Hayatını yalnızbaşına sürdüren
ovalıkları,
hayretler içinde seyrettik biz.
Bu insan Doğayı nasıl anlasın? –
birbirini anlayamaz ki,
ilkbahar ve güz.
İlkbahar: “Ben hayatın süsüyüm”, diyor.
Güzse yanıtlıyor: “Yaşlılıktır bu hayatın manası”.
“Yapraklar yeşildir” – ilkbahar usulca konuşuyor,
“Yapraklar sarıya boyanıyor” – bu da güzün yanıtı...
Son bulmadı yokluk, varlık nağmesi.
Yine geldi, yine barış sabahı..!
İlkbahar ve güz hiç durmadan “çatıştı”.
Ama
ikisi de çekildi
bir kış sabahı...
YENİ DÜZEN –
YENİ HÜZÜN...
Yeni düzen – yeni hüzün,
Sabah sabah
Aceleyle hazırlanıp süslendi.
Yetimlerin evine getirdik
dişi çürümüş, saçı beyazlamış ahlakı...
Açlık tokluktan öç alacak.
Siyah renk karğadan koşarak gitti. –
Siyah
tüm renklere
önderlik etmek
niyetindedir...
gururlu bir tavırla bakınıyor
fiyatı yüksek mallar.
Yanındaysa süslü adamlar.
Düşe kalka geçip gider,
Dışı canlı, içi ölü tufanlar...
Kaç düşünceyi ezip geçer kavgalar.
Azacık güneş ışını,
gürültü azalmaz...
Hayat gözümüzdeki yaştır.
Hayatın anlamı,
en üstün bir savaştır...
