Salonun büyük cam kapısı açıldığında heyecandan kalbimin sesini herkes duyacak sandım, adeta yerimde duramıyordum. İçeride uzun, çiçeklerle süslenmiş kocaman bir masa vardı ve masanın üzerinde rengârenk kapaklı, mis gibi matbaa kokan kitaplar dizilmişti. Bu kitapların üzerinde kocaman harflerle benim adım yazıyordu! Gecelerce odamda tek başıma uykusuz kalarak, karakterler hayal ederek ve kelimeleri yan yana dizerek yazdığım o ilk kitap artık basılmıştı. Benim hayal dünyam artık insanların ellerinde geziyordu.
Masaya oturdum, kalemlerimi yanıma dizdim ve derin bir nefes alıp beklemeye başladım. Çok geçmeden kapıda ucu bucağı görünmeyen uzun bir kuyruk oluştu. İnsanlar benim yazdığım hikâyeleri okumak, benimle tanışmak için sabırsızlanıyordu. İlk okuyucum yavaşça önüme geldi, elindeki kitabı heyecanla bana uzattı.
"Hikâyenizi soluksuz okudum, beni çok uzaklara, bambaşka dünyalara götürdü." dedi.
O an yaşadığım mutluluğu kelimelerle tarif etmek imkânsızdı. Evimde tek başıma kurduğum o hayallerin, başka insanların kalbine dokunduğunu ve onlara umut olduğunu görmek dünyalara bedeldi.
Saatler boyunca hiç yorulmadan, yüzümdeki gülümsemeyi bir an bile kaybetmeden yüzlerce kitabı imzaladım. Her okuyucumla tek tek göz göze geldim, onlarla kitap hakkında küçük sohbetler ettim ve her kitabın içine kalpten gelen tatlı, motive edici notlar yazdım.
Mürekkebim kâğıtla her buluştuğunda içimdeki yazma sevgisi ve coşkusu daha da büyüdü. İnsanların gözlerindeki o sevgi dolu güzel ışık, bana yeni kitaplar yazmak için kocaman bir cesaret ve ilham verdi. Bu imza günü, hayatımın en büyülü, en unutulmaz ve en gururlu günü olarak kalbimin en güzel köşesinde saklanacaktı.
