Ne varsa hoş, yaşam coşku içinde
Beklenenden daha iyi biçimde.
Fakat yine bırakmaz ki bu canı
Düşünceler savruluyor içimde.
Gam ve keder düşlerine girmemiş,
Gönül evi kimseye kir sermemiş,
Çocuklukla mutluluk hep yan yana
Eğri doğru nedir aklı ermemiş.
Bakamayıp bir çocukken uzağa
Boy atarak gelip ergin şu çağa,
Ne azaptır kösteklenip kapılmak
Aşk denilen hayırsız bir tuzağa.
Yaşamaya kavga güreş katılır.
Dirlik vakti geçer halka takılır.
Tırmalar bir sınırsız güç hissiyle
Hiç kuvveti bitmez gibi atılır.
Geçim diye bu hayatta dolanır.
Hayal gölü kenarında kıvranır.
Yıpransa da istediği dünyadır.
“Yarın” için vadesine ulanır.
Yarın diyen, yarın diyen bir ündü,
Duya duya epey günler döküldü.
Silinmez bir çığır için koşarken
Sefil ömür boş işlere gömüldü.
Düşünceler “İşte kader budur”, der.
“Ömür kısa, işler bitmez olur”, der.
İsteğini hiç yapamaz olunca
Gönül kırık “değerin de odur” der…
Gülüş donup gözler sönüp kalınca
Adam artık gün geçirir acıyla.
Kalbi yorgun zarar ziyan içinde
Hâlsiz çarpar ruhu durgun olunca.
Suçlu kimdir? Zaman, insan, hayat mı?
Bin sorudan kurtulursa rahat mı?
Yankılanır sırrı derin ney sesi
Bereketsiz pembe günler murat mı?
doğum günü
Ömür bir an, kirpikleri kırptın mı,
Uyku güden gece gibi uzardı.
Tüm kederi doldurmuş ki içine
Atamam ben mahcubiyet yazardı.
Yüklenerek olmayacak hayali,
Yarınları da eskittin, gör biraz!
Altüst olmuş, durur böğrün öylece,
Ara yolda kışa döndü sıcak yaz.
Geç kalmak da bir kaderdir yazılan
Onun dahi söyleyecek sözü var.
İyiliğe aşkla şevkle gitmeli,
Geciken ben, sizler değil, hey, yıllar!
Yine dönüp gelse bile bu sefer
Bilirsin ki kader canda pinekler.
Açıkçası boşta kalan bir arzu,
Sessiz kalmış günahkâra çok benzer.
...Hâlâ gel der şansı kaçmış dilekler,
Daha onca ömür kalmış ki, bekler.
Akla gönle uymaz işe yırtınan
Ömre acır, sefil gönül, yürekler.
