Işıklar kapandı.
Artık günlerim ışıkların kapatılmasını
saymakla geçiyor.
Yine gecenin sesiyle
baş başa kaldım. Etrafımda
onca insanın olması ne işime
yarardı ki asıl olması gerekenler
yokken. Bu her gece
böyle olurdu. Herkes uykuya
çekilirken ben geceyle kalırdım.
Bir tek o anlardı halimden.
Yanıma gelip ‘uyu
tatlım, yarın uzun bir gün
seni bekliyor’ diyerek ilgi
göstermeleri boşunaydı. Asıl
ilgiyi onlardan değil annemden, babamdan
görmek istiyordum.
Bundan birkaç ay önceydi. Yeni yeni büyümeye,
gelişmeye, kendimi keşfetmeye başlamıştım.
Kendim için uygun gördüğüm hiçbir
alan ailem tarafından onaylanmadı. Ben koşmak
istiyordum mesela. Spor yapmak, futbol
oynamak; fakat ailem piyano çalmamı istiyordu.
Yapamıyordum ki. Yeteneğim yoktu, ilgim
yoktu, hem zorla güzellik olmazdı. Bu alana
yönelsem iyi olur dediğim her konu kesin bir
biçimde reddedildi. Edebiyat okumak istiyordum
mesela. Şiirler yazmak, hikâyeler kurgulamak;
fakat bana mimar olacaksın dediler.
Oysa daha düz çizgiyi doğru dürüst çekmesini
bilmezken.
Arkadaşlar edindim. Kalıcı olacağını düşündüğüm,
sevdiğim ve sevildiğim arkadaşlıklar
kurdum. Hepsini tek hamleyle darmaduman
ettiler. Onların istedikleri kişilerle görüşebileceğimi,
arkadaşlarımı onların seçmesinin
daha uygun olacağını, en iyisini
onların bildiğini söylediler.
Onlara kızgın değildim,
hâlâ da onlara kızamıyorum
fakat benim tek isteğim kendi
hayatımı kendim yaşamak,
sınırlarımı, hedeflerimi kendim
belirlemek. Gerekirse
düşmek ama tekrar ayağa
kalkmak. Düşmekten, yalpalamaktan
korkmuyorum. Zaten
bu şekilde öğreneceğim
fakat onlar düşersem kalkamayacağımdan
korkuyor.
Hiçbir zaman zorluklarla karşılaşmayacağımı
varsayıyorlar.
Durum böyle iken benim aileden uzakta belki
de yatılı bir okulda eğitim görmemin daha
uygun olduğunu da düşündüler. Çok itiraz
ettim, çok çabaladım ama fayda vermedi. Liseye
şehirden uzakta hiç bilmediğim bir yerde
hiç bilmediğim insanlar içinde okumaya
başladım. Şu an durumun ne diye sorsanız;
ders notlarım daha berbat olamaz derim; fakat
edebiyat hariç.
Aslında benim tek isteğim kararlarıma, düşüncelerime,
tercihlerime saygı duyulması
ve her tercihimin arkasında beni destekleyen
ailemin varlığıydı. Onlar her şeyin en iyisini
yaptıklarını düşünürken ve aslında bunun için
çabalarken beni kaybettiklerinin farkında bile
değiller.
Ve yine ışıklar kapandı.
(AYB Balkanlar Online Hikâye Atölyesi/ Kasım 2021)
