Kardeş Azerbaycan’a
1
Ve görüşme bitti... Başladı sükût,
Dağılmaya başladı herkes tek tek.
Dağılmaya başladı salon dolu ümit –
Unutamam hiç...
Bir kızcağız geldi utanarak,
Resim çektirelim dedi birlikte.
Rüzgar da esmiyordu artık...
Yağmura da bakmadan işte –
Resim çektirdik!
Adetime göre gülümsedim hoş...
Dişimin beyazın gösterdim hep.
Sonra ise... Resime baktım yavaş –
O kızın gözleri yaşa dolmuş pek!
Şimşek vurmuş gibi dondum o zaman,
O ağlayıverdi kaldırmadan başın.
Ben onu kucağıma aldım, Allah’ım –
Görmemiştim ben böyle göz yaşı!
İsmi Lale’ydi o kızın...
Şimdi hatırlamıyorum ne dedim ona...
Ona ne demiştim – vedalaşırken?
Hatırladığım ben de ağladım –
Lale’yi daha sert bağrıma basarken!
İsmi Lale’ydi o kızın...
– Sana ne oldu?
Boşuna soru,
O cevap vermedi, kapattı gözün.
O zaman fark ettim.
Sarılırken halsiz –
Elinde bir resim vardı onun.
İsmi Lale’ydi o kızın...
Resme göz attım,
Bir oğlan resmi...
Nur dolu sima.
Önce anlamadım, sonra fark ettim –
Nefes alamadan kaldı bu dünya!
Lale’ye baktım – gözüm çekti nem,
O ise kurcalayıp duruyordu canı.
Ben aynı gün bir dünya ağlamayla
Kucaklayıp duruyordum Azerbaycan’ı.
İsmi Lale’ydi o kızın!
Acı veriyordu ona belli dert,
Bilmem nasıl bir acı canıma yetti.
O beni öptü... ve giderken işte
Elime bir defter tutturdu gitti!
«Lütfen bir okuyun şunu can bacım»
Bu ses göğsümde kaldı sert battıp.
Ertesi sabah Taşkent’e döndüm –
Bir uçak acıyı üzerime artıp.
Titredim. Elektrik çarpmıştı sanki –
Unuttum dünyayı, cümle cihanı.
Tüm dert ve acısı, ağlamasıyla,
Kucaklayıp ağladım Azerbaycan’ı!
İsmi Lale’ydi o kızın...
Ama okumadım onu sekiz ay,
Sekiz ay göğsümde taşıdım durdum.
Bir gün kelimeleri sıraya çekip,
Okumaya başladım harfi harfine!
İsmi Lale’ydi o kızın!
2
Bugün defterini elime aldım,
Kendin gibi güzelmiş yazın.
Harfler kaşın gibi simsiyah, kalın –
Heceleyerek okuyorum her gün.
Anlamıyorum bazı kelimeleri,
Bazı yazıların çizdim altına.
Ben görürsem de kah nice gözleri –
Bakamıyorum gerçekten...
Özellikle çift göz bakar meyüz,
Asırlar boyunca gelir bir seda.
İşte bu sendeki resimdeki göz –
Bana ise yetmemektedir hava!
Göğsümü kurcalar bilmem nedir,
Bir sıcak gözyaşlar yüzümü yıkar.
Sesler, sesler pek çok uzaktan gelir –
Ulaşılmadan kalmış arzular...
Benim içimden gelir isyan,
Bir ökünç sarıyor her yönü.
Ben yine bir dünya ağlamasıyla
Bağrıma basıyorum Azerbaycan’ı!
3
“Onu özlüyorum, gerçekten inan –
Benim çocukluğum yanmıştı.
Mutfağa yakın çiçeğin altında
Yeni oyuncağım kalmıştı”.
Feryat ettim, “oyuncak kaldı sokakta...”
Beni duymadı hiç bir adam.
O zaman, aynı gün beni ilk defa –
“Tekrar döneceğiz” diye aldattı annem!
Hatıramdan hiç çıkmaz unutamıyorum,
Beni beklemiş gibi açar kucak!
Rüyalarıma giriyor bazen
Kırmızı gömlekli o oyuncak.
Yirmi yedi yıl geçti aradan,
Yirmi yedi yıl söylemek kolay.
Her gece rüyamda gider gelirim,
Giderim ben o mutfağa doğru.
Ben iki geçidin ardında kaldım,
İşte oyuncak da aslında adam.
Unutmak zordur, iki gün önce
Doğum günümde vermişti babam!
Benim kendimden de büyüktür derdim,
Her an ağlıyorum yırtıp yakamı.
O günden sonra bir daha görmedim,
Çikolata almaya giden abimi”.
4
O kadar iyi değil Azericem,
Konuşmak ayrı... yazmak ayrı!
Bugün biraz rahatlamış gibiyim –
Lale, hep seni düşünüyorum!
Defterin elimi gittikçe yakar,
Canıma sarılır işte her kelime!
Karabağ, deyince uyanıverir
Ve iki dünyamız gelir başbaşa.
Hatırlıyorum tek tek söylediklerin,
Her damla gözyaşın hem de hatırın
Bugün defterin arasında gezerken
Bulmuş gibiyim oyuncağını.
5
Bir kelime arıyorum sana uygun,
Dünyadan aramış gibi kendimi!
Hayalen ben seni bağrıma basıp,
Anladım gözleri kaygılı dostumu.
O gülüyor hep neşeli, şadan,
O büyük küçüğe verir yardım.
Canının içinde ancak tek bir can –
Gözünün içinde yaş donmuş kalmış...
Ben onu bilirim on yıldan beri,
Ama otuz yıldan çoktur hasreti.
Tek bir şu yavrunda can Azerbaycan –
Hayatın o kadar çok muydu kastı?
Ona söylüyorum her şeyi tek tek,
Vatanım, ailem, dostlar, şen şöhret!
Söyleyecek bir şey kalmadı... ama –
“Karabağ” kelimesin söylemem fakat...
Hatırlıyorum... yedi sekiz yıl önce,
Belki bize o yılların ikramı.
Hayat iki adım attı ileri.
Çağırdı İstanbul hava alanı.
Şairler toplanmış – Kırgız, Kazak, Türk,
Azeri var, Türkmen var, Özbek ve Uygur!
Yüreğimiz dolu sona kadar yük,
Şiir ve şarkıyla doludur gönül.
Gecikmişti nedense bir uçak,
Biz onu beklemiştik, rahat rahat!
Biz hiç bir şeyi bilmiyorduk o zaman,
Bilmiyorduk yılları, gönülleri de.
Günler geçiverir. Yıl geçer yazık –
Ne kadar dost gördük... nereye gittik.
Şairler pek çoktu... ama ikimiz
Bugün de dost olarak kaldık.
Aslında ben değil, o herkese dost,
İyilik yapar tüm insanlığa.
Allah’ım tek ricam şu dostum için
Karabağ’ı döndür Azerbaycan’a.
6
Benim Azerilerden arkadaşım çok,
Arkadaşlıkta onlarda yoktur eksiklik!
Onların her biri Vatan’a sadık –
Yarı yolda bırakmaz, işte mertlik!
Ancak tek bir ricamı unutma hiç,
Dile getirme tek bir kelimeyi.
Tek bir “Karabağ” denen kelimeyle,
Titretirsin valla Azerbaycan’ı!
7
Azeri toprağında ağaçlar mahzun,
Rüzgar feryat eder koşarak her yana.
Hayat, sen ona biraz et rahim,
Yüreğini döndür Azerbaycan’a!
Unuttun mu gelmeyi – gülmüyorsun,
Ufacık vücudunda dünya çok içli.
Yerden baş kaldıran her çeşit yeşil,
Savaşa hazırlanır Karabağ için!
Gururdan büyür. Yükselir ulu ad –
Ne kadar çok doymazları yok eder!
Azerbaycan’da doğan her oğlan –
Namus savaşına hazır duran asker!
Uzakta olsam da rahat değilim,
Sakin değilim hatta rüyamda.
Herhangi bir savaş başladı dense –
Hemen Azerbaycan gelir aklıma!
Mezarlar da her çeşit, kabirler her çeşit,
Memleketler her çeşit kalır gözünde!
Bana anne gibi Azerbaycan’ın,
Çift çift kabirleri gitmez gözümden!
Şimdi de uzaktan bakıp duruyor,
Bakarım dünyaya – avuçlayıp canı,
Ben ise yüzünü okşayıp, şımartıp
Yavrum gibi öperim Azerbaycan’ı!
Sonra ise anladım – çok seneler sonra
Başıma gelince umutsuz yıllar.
Kaldırmaktadır iki dünyayı –
Bakü’deki o çift çift kabirler.
8
Şimdi bir kardeşim bir mesaj attı:
“Kazah’ta atışma etmekte devam!”
Bende yine yeni bir ıstırap koptu –
Gök ağırlaştı. Buz dondu hava.
Yine başım üzere döndü asuman,
Yine savaş meydanı, yine ateş net!
Bu ne demek! Can Azerbaycan,
İşte ne zamana kadar verirsin şehit?
Senin oğlanların bana da ağa,
Bana da kardeştir, bana yakın dost.
Yüreğimde acı başladı yine –
Kalpte kendimden de daha ağır söz!
Yine kim toprağa aldı yol,
Yine kurşun havada uçtu mu giryan?
Saçlarını kopardı hangi bir Anne,
Yine kim “Babam”, diye ağladı, dünya?
Lale neredesin şimdi?
Aynı gün –
Gittin mi kendinden uzaklara!
Bir damla... gözünden akan yaş için –
Tüm insanoğlu kalkmalı ayağa…
9
Lale, neredesin?
Hayalim gitmiş –
Evet, şimdi gece,
Sizde gece yarısı!
Tüm işlerimi sürüp bir köşeye,
Seninle konuşmak istiyorum bugün.
Sana yardımcı olur muyum hiç?
Çıkıverir misin yine yoluma?
Defterin arasından bulduğum –
Senin oyuncağın durur elimde!
Ne zaman olsa da bulurum!
Bugün veya yarın –
Bu iki dünyayı gezerek serseri.
Senin için çikolata bulmaya giden –
Abine rastlarsam veririm haber!
10
İsmi Lale’ydi o kızın...
Kendisi de Azeriler gibi güzel –
Kaşları dönük, gözleri humar.
Üzerinde gömleği kırmızı ipek,
Saçları perişan
Lebleri gülnar!
İsmi Lale’ydi o kızın...
Onu görmek isterim o andan beri,
Hatırlıyorum, yarama atılmış gibi tuz.
Ama, yaşa dolu gözleriyle,
O iki dünyaya bakar meyüs.
İsmi Lale’ydi o kızın!
12.07.2020
