Bahçendeki kavaklardan ayıkladım tokalarının gümüşünü.
Onlar artık senin kibar bakışlarının aynasıdır yüzüme.
İnanabilir misin? Onlara naif bir yamak yaptım sizin için,
Kavaklara...
Tamam, İzabel, üzülme, gel.
“kavaklar” demeyeceğim,
Kavaklarımıza!..
İzabel!
Kuzum, ne çok sürdü bu uykun!
Hele bir gör bahçendeki manzarayı,
Düş ritminde çırpınışlarını kavak yellerinin.
Belki sonra sana söz verebilirim
Ölüm uykumdan fazla bir uykunun vaadini!
İzabel, üzüyorsunuz beni.
Bu korku doruk, bu korku pek fazla.
Beni tekrar bal kabağıyla korkut, İzabel, ağaca tırmanmakla korkut.
Serde aşk varsa eğer,
Ölüm değil nihayet.
Ölümden daha korkunç şeyler de mevcut...
