Karabağ’ı kutsal toprak sayarak,
Saldırısına yabancının uğrayarak,
İki devletin kaderinde bir toprak,
Yükseldi ateş her tarafı yakarak.
Nehirler çekildi nurefşan çehreli,
Ağaçlar kurudu, işte bak, besbelli.
Karabağ’ı sardı kara güç sarmalı,
Göz yaşıyla suladığı bahçelerini.
Kan revan içinde onurlar ezildi,
Neden tüm yiğitler ata binmedi?
Karabağ’ın saf çehresini bilsen ki,
Ne kadar pisletti yabancının kiri!
Bir bela kökünü salmışsa eğer,
Neden insanlar vermezler değer?
Karabağ’ın onuru ayaklar altında,
Hep beraber acı duyar kardeşler?
Dünya yaratıldığı andan bu yana,
Rüzgarlar ağlayarak eser her yana.
Karabağ’dan yükselen ah u efganlar,
Duyulur cihanın dört bir tarafına.
Sıkılanın yanında hep bulundum,
Halklara şiir kuşlarımı uçurdum.
Keşke, Türk dünyası yumruk olsaydı,
Toprağı ağlamazdı Müslüman yurdunun.
Önümüzde ne var, kim belirler,
Gökyüzünde bulutlar akar geçer.
Kardeşlerim, azade olduğu günde,
Karabağ’ın gözünde güneşler güler.
