Bizim mahallede yalnız yaşayan tatlı bir teyze vardı. Adı Merve Teyze'ydi. Mahalledeki bütün çocukları tanır, kimin neyi sevdiğini bilirdi. Bazen bize top alır, bazen de küçük oyuncaklar alırdı. Onun sayesinde mahallemiz daha neşeli olurdu.
Herkes Merve Teyze'yi çok severdi. Biz de ona sevgimizi göstermek için ara sıra en sevdiği kurabiyelerden yapar, çayına misafir olurduk. Merve Teyze'nin bir de Pamuk adında bembeyaz bir kedisi vardı. Pamuk çok sevimliydi ve teyzenin yanından hiç ayrılmazdı.
Bir gün Merve Teyze'nin evine gittiğimizde Pamuk'u göremedik. Merve Teyze çok üzgündü. Kedisi sabah dışarı çıkmış ve geri dönmemişti. Hemen mahalledeki bütün çocuklar toplandık. Pamuk'u bulmak için sokak sokak dolaşmaya başladık.
Saatlerce aradık. Parklara baktık, bahçelere girdik, ağaçların altını kontrol ettik. Tam umudumuzu kaybetmek üzereyken küçük bir miyavlama sesi duyduk. Ses, eski bir deponun arkasından geliyordu.
Oraya koştuğumuzda Pamuk'un küçük bir çalının arasına sıkıştığını gördük. Korkmuştu ama sağlıklıydı. Dikkatlice onu kurtardık ve Merve Teyze'ye götürdük.
Merve Teyze, Pamuk'u kucağına alınca gözleri mutluluktan doldu. Bize defalarca teşekkür etti. O gün hep birlikte çay içtik, kurabiyeler yedik ve çok güzel vakit geçirdik.
O günden sonra Merve Teyze ile Pamuk'a daha sık uğramaya başladık. Çünkü bazen küçük bir iyilik, bir insanı dünyanın en mutlu kişisi yapabiliyor.
