Bir gün okuldan eve dönüyordum. Hava ne çok sıcak ne de çok soğuktu; tam yürümelik bir gündü. Çantam omzumda, aklımda gün içinde yaşadıklarım vardı. Sokağın başına geldiğimde bir anda adımlarım yavaşladı. Az ileride bir köpek duruyordu.
Tek başımaydım.
İlk anda içimi hafif bir korku kapladı. Köpek ne çok büyük ne de küçüktü; orta boyluydu. Tüyleri biraz kirliydi, belli ki sokakta yaşıyordu. Olduğu yerde duruyor, etrafı izliyordu. Kalbim biraz hızlı atmaya başladı. Annemin “Sakin ol, ani hareket yapma.” dediği geldi aklıma.
Yavaşça yürümeye başladım. Yanından sessizce geçip gitmek istiyordum. Tam önünden geçerken bana baktı. Göz göze geldik. O an donup kaldım. Ama sonra beklemediğim bir şey oldu: Kuyruğunu hafifçe salladı.
Korkum biraz azaldı.
Birkaç adım daha attım. Merakla arkamı döndüm. Hâlâ bana bakıyordu. Gözlerinde sertlik yoktu, sanki sadece beni anlamaya çalışıyordu. Elimde okul çıkışı aldığım simit vardı. Küçük bir parça koparıp yavaşça yere attım. Köpek önce tereddüt etti, sonra dikkatlice yaklaşıp simidi aldı. Hızlıca geri çekildi ama gözleri yine bendeydi.
Bir süre öylece birbirimize baktık. O bana temkinli, ben ona biraz çekingen… Ama aramızda görünmez bir bağ oluşmuş gibiydi. Bana saldırmadı, havlamadı. Sadece izledi. Sanki “Zarar vermeyecek misin?” diye soruyordu gözleriyle.
Ben de yavaşça gülümsedim ve eve doğru yürüdüm.
Ertesi gün aynı sokaktan geçerken içimde yine küçük bir heyecan vardı. Acaba orada mıydı? Köşeyi döndüm… Oradaydı. Bu kez beni görür görmez kuyruğunu daha belirgin salladı. Bir adım yaklaştı, sonra durdu. Artık korkmuyordum. Çantamdan küçük bir parça ekmek çıkarıp verdim.
Günler geçtikçe aramızdaki mesafe azaldı. Önceleri uzaktan bakan o köpek, şimdi beni görünce birkaç adım yanıma kadar geliyordu. Ben de her karşılaşmamızda ona küçük bir selam verir gibi gülümsüyordum.
O gün anladım ki bir adım cesaret, biraz da merhamet, korkuyu dostluğa çevirebiliyor. Artık o sokaktan her geçtiğimde yalnız olmadığımı biliyorum. Çünkü sokağın başında beni bekleyen bir arkadaşım var. (13 yaşında)
