(K. Makedonya’nın Merkez Jupa Ellessa Köyünden katılıyor. 13 yaşında.)
Bir akşam amcamın kızı bize yatıya gelmişti. Çok mutluyduk çünkü birlikte vakit geçirmeyi çok seviyorduk.
“Bu gece film izleyelim!” dedik heyecanla.
Bilgisayarı açtık, battaniyelerimizi aldık, ışığı biraz kıstık ve yan yana oturup film izlemeye başladık. Oda sıcacık ve çok keyifliydi. Film ilerledikçe biraz heyecanlı sahneler çıktı.
Bir süre sonra amcamın kızı fısıldayarak, “Ben korkuyorum… Ya karabasan gelirse?” dedi.
“Karabasan ne?” diye merakla sordum.
Bana gece uyurken insanın üstüne çöken, hareket edememesine neden olan bir şey olduğunu anlattı. Anlattıkça gözlerim büyüdü. İçime minicik bir korku düştü.
Film bitince yatağa yattık ama ben bir türlü uyuyamadım. Oda karanlık gelmeye başlamıştı. Perdeler hafif hafif sallanıyor, sanki her gölge bana bakıyormuş gibi hissediyordum.
Korkudan amcamın kızının kolunu sımsıkı tuttum. Hatta o kadar korkmuştum ki uyku sırasında kolunu biraz da ısırmışım!
Sabah olunca güneş odayı aydınlattı. Amcamın kızı koluna bakıp, “Gece beni kim ısırdı acaba?” dedi.
Ben utana utana elimi kaldırdım. Sonra ikimiz de kahkahalarla gülmeye başladık.
O günden sonra korksak bile birlikte olunca her korkunun üstesinden gelebileceğimizi öğrendik.
