Bir yaz günüydü. Güneş camdan sızmış, açık olan pencereden esen rüzgâr hafifçe perdeleri uçuruyordu. Hava sıcak ama hafif rüzgârlıydı. Hasan amca her zamanki gibi ilk iş olarak kedisini beslemeye koştu.
Kedisi yemek yedikten sonra bahçede, ağacın gölgesinde oturuyorlardı. Hasan amca oldukça yaşlıydı; senelerce yalnızlığını kedisiyle paylaşmıştı.
Hasan amcanın kedisinden başka kimsesi yoktu. Kedisi onun tek dostuydu, ailesiydi. Hasan amca kedisinin başını okşuyor, o da gözlerini kapatıp Hasan amcanın kollarında uykuya dalıyordu. Kimsesiz Hasan amca, kedisine gözü gibi bakar, büyük kıymet verir, onu hep korurdu. Kedisi onun en yakın dostuydu. Kedisi de onu hiçbir zaman bırakmıyordu.
Hasan amca ya da kedisi… Bu iki dosttan birisi bir gün mutlaka gidecekti. O zaman biri yalnız kalacaktı. Ne olursa olsun, o güne kadar yollarını asla ayırmayacaklardı.
