Kardeş Gerek Bana!
Siz rahatsınız!
Hiçbiriniz
Benim durumumda değilsiniz.
Biliyor musunuz?
Ev benim için
İlginç değil, gönülsüz.
Bazen ağlamak da istiyorum,
Kara kara düşünürüm:
Yok benim ağabeyim de,
Yok benim ablam da,
Kız kardeşim de, kardeşim de.
Birlikte oynayasım
Pek de gelir benim.
E komşular gürül gürül:
Oynarlar, şakalaşırlar.
Onlar kalabalık, birlikte
Bunun için mutlu onlar.
Bir arkadaş gerek bana,
Kardeş gerek bana!
Severdim ben onu,
Hatta ağlak olsa da.
Bahçeye de çıkarırdım,
Hatta uzak olsa da.
Kardeşimle sokağa
Oynamaya çıkardım.
Eğer beni dinlemese...
Nasıl da dayanırdım.
Babamlar kaç sefer
Alacağız diye kandırıyorlar.
Biricik oğullarına
Bir kardeş almıyorlar.
Mutsuzum evde ben,
Oyuncak neyime benim?!
Birlikte oynamak için
Bir arkadaş gerek bana-
Bir tek olsa da,
Çirkin olsa da,
Ağlak olsa da,
Kardeş gerek bana!
Öğreniyor
Kardeşim yürümeyi öğreniyor,
Tutunmadan yürümeyi.
Hatta yürümek de değil,
Onun hesabı, koşmak!
Güzelce adım atıyor,
Bir adım atıp sendeliyor.
Sendeliyor de kalkıp gidiyor,
Ama yine yere yıkılıyor.
Kalkmaya nasıl fırsat buluyor?
Hangi arada yıkılıyor?
Yıkılıp düşmüş oluyor
Ne zaman baksan!
Her gün böyle öğreniyor
Sokakta da evde de.
Yürümeyi değil de,
Sanki düşmeyi öğreniyor!
Bekliyorum Ben Gemimi
Yapmıştım bir gemi
Yüzüp durabilen:
Hatta kendisi dönen,
Döndürülmeyi beklemeyen.
Lakin şelaleyle
Akıp gitti gemim.
Tutamadım
Koşup da baktım...
Şimdi kaç gün oldu
Denize bakıp dururum.
Gemiler çok, görünmez
Yalnızca benim gemim.
Nerelerde yüzüyorsun?
Gemim, görün artık!
Gemim sağlamdı
Batacak gibi değildi.
Yine de fırtınada
Ona su dolma ihtimali var.
Onun korsanlara da
Yakalanma ihtimali var.
Belki, o buradan
Artık uzaklaşmıştır!
O şimdi belki de
Afrika’ya ulaşmıştır!
Artık, elbette, çoktan
O çekip gitmiştir.
Ve ben onu daha kaç gün
Denizde bekleyeceğim!
Kaptan Olacağım!
Büyüyünce, ben yalnızca
Kaptan olacağım!
Gemimin dümenini
Gönlümce çevireceğim!
Gemiyle ben en uzak
Ülkelere varacağım,
Denizlerde keşfedilmeyen
Adalar bulacağım!
Yeni Grönland’da,
Papuaların ülkesinde,
Kaplanlı cengellerde
Yürüyesim var benim de!
Fırtınalı zamanlarda
Kolay olmaz!
Yine de
Ben kaptan olmak için
Çoktan beri hazırım!
Denizdeki fırtınalara
Dayanmak mümkün...
Lakin öncelikle nasıl
Yüzmeyi öğrenmeli?!
Komşuların Bahçesi
Komşuların bahçesine
(İşte sen de bakıver!)
Girer de gider bizim top
Artık kaç seferdir!
Sonra şu topun ardından
Gitmek gerekiyor,
Gizlene gizlene
Yürümek gerekiyor.
Orada topu ararken
Elma görüp alırsın.
Ardından bir ikisini
Cebine de koyarsın.
Yalnız elma olsun,
Koyacak yer bulursun.
Ve orada elma gayet çok
Onları kim saysın!
Elma görünce, topunu da
Bulamadan şaşalarsın.
Bazen topu tamamen
Unutup gidersin.
Elmaya gitmek, kötü iş,
Kendimiz de biliriz.
Yine de elma için değil,
Biz top için gireriz.
Ve bahçede o elmalar
Düşerler patır patır!
Niyeyse şu bahçeye
Alıştı bizim top.
Ben Eğer Çift Olsam...
Ben eğer çift olsam,
Ah, ne rahat olurdu.
Annem benim çalışmama
Şaşırıp dururdu.
Onun buyurduğu işlere ben
Hemen üstlenirdim.
O işleri çabucak
İkiye bölerdim.
Birimiz çalışırken,
Birimiz oynardı.
Ve birimiz ev işi
Hakkında düşünürdü.
Birimiz ağladığında
Birimiz gülerdi.
Annem ne verirse
İkiye bölerdi.
Ağabeyimin şapkasını
Değişerek giyerdik.
Birimiz giydiğinde:
“Bana da!” der idik.
Kamaştırıp gözümü,
Kavun durur sofrada.
İkiye bölünecek
Sofradaki kavun da.
Ay ay... O zaman benim olan
O kavun eksilecek
Dişimin kovuğunu da doldurmaz.
Yok be ya,
Benim çift
Olasım gelmezmiş!
Benim Kız kardeşim!
Annem bana dükkândan
Alıp getirmiş kız kardeş...
Oysa ben çoktan beri
Bekliyordum erkek kardeş!
Annem beni aldatmış,
O, beni anlamamış.
Ben evde yalnız başıma
Oynamaktan bıkmıştım,
Kardeşime isim dahi
Hazırlayıp koymuştum!
Oyuncaklarımı da
Ona saklamıştım,
Hatta arabaları
Hiç de kırmamıştım.
Erkek kardeşim olacak diye,
Öyle sevinmiştim,
Hatta arkadaşlarıma da
Biraz havamı atmıştım.
Bana kız kardeş değil,
Erkek kardeş gerekti...
Annem kız alıp gelmiş
Beni hiç düşünmemişti.
O daha çok küçük
Aynı zamanda ağlak da!
Annem diyor: “Oğlanlar
Daha çok ağlarlar!”
Peki kız kardeşim?
Yatıyor
Hep ağlayarak,
Adeta şarkı söyleyerek...
Ve öylece koşturur!
Hemen gelmesek,
Babamı da koşturur,
Annemi de koşturur
Ve beni de koşturur!
Neler de ister.
Ama biz gelince,
Gülümser!
Göndermez kendi yanından
Yanında hep bekçi duruyor.
Böyle de olmaz be
Kız kardeşim biraz abartıyor!
Söz söylemeyin,
Abartsın!
Söz söylemeyin,
Koştursun!
Benim kız kardeşim o!
Sevgili kız kardeşim o!
Sevimli kız kardeşim o!
Böyle kız kardeşim olduktan sonra,
Gerekmez erkek kardeş de,
Beş erkek kardeşe bedeldir
Böyle bir kız kardeş de!
Annem Dinlenmeli!
Ey, kızlar!
Ey, oğlanlar!
Akıllı olunuz, sessiz durunuz!
Azıcık da olsa çıkmasın
Sizin sesiniz soluğunuz!
Kuşcağızım, sen de ötüşme!
Kedicik, sen de mırlama!
Buzağı, sen de mööleme!
Karabaş, sen de havlama!
Uğuldama sen de, kavak!-
Annem dinlenmeli!
O, işini
Bıraksın!
Çabucak yatıp
Uyusun!
Dinlensin,
Güç toplasın!
Anneciğim, sen çünkü
Dinlenirsin pek seyrek!
Sana da dinlenmek gerek!
Yorulmuşsundur artık,
Anneciğim, dinlen haydi,
Beni de uyut çabucak!
Ağabeyimin Börkü
Ağabeyimin asker börkünü
Giydim ben, görüyor musunuz?
Çok büyük börk giymiş,
Diye, bana gülüyor musunuz?
Büyük değil ya, tastamam
Sanki tam benim için.
Adeta tam bana göre ölçülüp
Dikilmiş gibi.
Ağabeyimin börkü bana
Nasıl, yakışıyor mu?
Benim de kendi börküm var.
Hem de yepyeni.
Oğlan çocuğu olur da
Bir börksüz olur mu?!
Kendiminkini giyerdim,
Kardeşim giyiyor onu!
Uyu Artık!
Yatar kardeşim
Yırlaya yırlaya,
Yatar kardeşim
Ağlaya ağlaya.
Düşünmez o
Durmayı da,
Düşünmez o
Uyumayı da.
Dur artık,
Kardeşim!
Uyu artık,
Miniğim.
Ağlaksın da sen,
Kardeşim, oldukça.
Ağlamaya başlayacağım
Şimdi kendim,
Durmasan
Eğer çabucak!
Ben de mi ağlak
İdim acaba?
Kim daha ağlak?
Ben mi acaba,
Kardeşim mi acaba?
Ya Kendileri...
Büyükler bize akşamları,
Film de izletmiyorlar.
-Olmaz da olmaz! deyip,
Her gün tekrarlıyorlar.
-Filmler akşam, diyorlar,
Büyükler için!, diyorlar.
Eğer izlemeye başlasak,
Bize parmak sallıyorlar...
Bizim için olan çizgi filmleri
Kendileri hiç kaçırmıyorlar!
Bilmiyorlar Hâlimi...
Akşam dokuz doldu mu,
Kapkaranlık oldu mu,
Bütün dünya sustu mu,
Evdekilerin hepsi de
Dikilirler karşıma.
Kurnazlardır da pek
Uyusun diye rahatça
Yatırmak isterler çabucak!
(Haram olur akşamları,
Haram olur geceleri,
Yoktur başka işleri...)
Kızarlar, öğütlerler:
“Yat artık, delikanlı!”, derler.
Neler yapmazlar...
Büyükler bilmezler,
Uyuyasım gelmez!
Yat da yat, yat da yat...
Böyle zor zamanlarda
Hiç kimse yok yanımda.
Yok Artık...
Babamın tek bildiği:
-Giyme! Değme! Tutunma!
Annemin tek bildiği:
-Gelme! Gülme! Oturma!
Ninemin tek bildiği:
-Yapma! Yatma! Kudurma!
Bu sözlerden bıktım ben,
Kendime sınır koydum ben:
Soluğum da çıkmamaya başladı,
Bilmiyorum da, istemiyorum da
Okumaktan başka bir şeyi!
Giymiyorum, değmiyorum, tutunmuyorum,
Gelmiyorum, gülmüyorum, oturmuyorum,
Yapmıyorum, yatmıyorum, kudurmuyorum...
Ancak annemler ansızın
Nedense korktular.
Hastalandı galiba, diye
Neler yapmadılar.
Hatta şuna geldiler,
Doktora götürdüler.
Doktor bana baktı da
Reçete yazıp tutturdu.
Sonra söyledi dosdoğru:
-Oğlunuz hep oynasın,
Hiç kimse de karışmasın...
Düzeldi sonra işler:
Başka çocuklar gibi
Giyiyorum, değiyorum, tutunuyorum,
Geliyorum, gülüyorum, oturuyorum,
Yapıyorum, yatıyorum, kuduruyorum...
Yalnız uzun sürmedi,
Hepsi de unutuldu.
Yeniden annemler
Tekrarlamaya başladı
Bu unuttukları sözlerini
En sevdikleri sözlerini:
- Giyme, değme, tutunma,
Gelme, gülme, oturma,
Yapma, yatma, kudurma!
Ben bir şey yapmadan durayım mı?
Olduğum yerde oturayım mı?
Yok artık...
Sakince
Oturtamazsınız beni!
Bizim Aile
Babam disiplini sever
Çünkü o polis!
Ve dedem dinlenmekte
O şimdi emekli!
Evin içi dolu nişan,
Kardeşim koleksiyoncu!
Ağabeyim mitinglerde
O devrimci!
Ben de onlardan geri kalmam
Ben de izci varisiyim!
Ve büyüyünce olacağım
Çok zengin bir milyoner!
Anneciğim
Gözleri
Hep
Cevher!
Yüzleri
Gül,
Cevher!
Her sözü
Bin
Cevher!
Ve kendisi
Gülcevher!
Bir Aile
Hepimiz de kardeşiz,
Bir aile evimiz!
Hepimiz de kardeşiz,
Bir aile ülkemiz!
Kardeşiz biz
Bir aile
Olsaydı Vatanımız!
Hiç Kimseye Benzememiş
Bazen ben kendimi
Anlamıyorum:
Annemleri bazen dinliyorum,
Bazen dinlemiyorum.
Akıllı olup görünsem
Onlar gözüne,
Annem kendisine benzetir,
Babam, kendisine!
Yaramazlık yaptığım zaman
Nedense beni,
Annem babama benzetir,
Babam, anneme!
Benzetsinler! Sanki ben
Mahsus dinlemiyorum.
Yalnız kendime benzeyen
Bir çocuğum be ben!
Ben Misafiri Severim!
Ben misafiri severim!
Misafir olduğunda
Kızmaz annem
Biraz yaramazlık yapsak da!
Misafirler varken
Evimiz şen,
Ekmek dolması da lezzetli
Kaygana da lezzetli!
Annemin pişirdiği
En lezzetli böreği
Bir kez tatsan
Yutarsın dilini!
Dünyadaki en lezzetli
Gözlemeyi sadece o
Pişirebilir
En iyi oğluna!
Börekler, gözlemeler
Cız da cız tavada.
“Öf, lezzetli olmuş”, der
Babam yutar da!
Gözlemeyi sofraya
Ben kendim dağıtırım.
Misafirliğe geliniz!
Ben gözleme severim!
İlginç Komşular
Bütün dünya
Titriyor!
Bütün ev
Gürlüyor!
Ev dağılmış,
Ev tozmuş,
Hiçbir şey
Görünmüyor!
Yoksa gök mü gürlüyor?
Yoksa yer mi titriyor?
Herhalde, gök gürlüyordur!
Değilse, yer titriyordur!
Gürlemeyi işitip,
Titremeyi işitip,
Çalıyorlar kapıyı,
Alttaki komşular,
Üstteki komşular,
Sağdaki komşular,
Soldaki komşular!
Ağarmış yüzleri,
Öfkeli gözleri,
Kızgın kendileri!
Bunu da bilmiyorlar,
Bunu da görmüyorlar.
Yer değil, ev titriyor,
Gök değil, ev gürlüyor
Şayet düşünürsen!
Hiçbir şey, hiçbir şey
Olmaz bundan başka!
Bulutsuz bir günde
Nasıl gök gürlesin!
Nasıl yer titresin!
Çok ilginç
Kişiler
Bizim bu
Komşular!
Kendim Olmak İstiyorum!
Babama bakıyorum da,
Babam gibi
Yürekli olmak istiyorum.
Anneme bakıyorum da,
Annem gibi
Güzel olmak istiyorum.
Dedeme bakıyorum da,
Dedem gibi
Dede olmak istiyorum.
Ve aynaya bakıyorum da,
Kendim gibi
Çocuk olmak istiyorum!
Ninem Misafirliğe Gelince
Bize gelince, ninemin
Yalnızca köy dilinde.
-Özledim, diyor, köyü!
İki sözünün birinde.
Ona gerçekten gönülsüz:
Semaver de kömürsüz.
Suyu da, yalnız muslukta,
Dükkân da hemen sokakta.
Ekmek yapmasına gerek yok,
Oduna gitmesine gerek yok.
Komşulara çay içmeye de
Gitmiyor gerektiğinde.
Bensiz ona gönülsüz
Olurdu özellikle de.
Gönülsüz olmasın diye
Şükür kendim varım.
O, hep ayakta, yoruluyor,
Çünkü hep bana bakıyor.
Pişirir o yemek,
Kalkar da sabah erken.
Yedirir, giydirir,
Okula uğurlar ardından.
Gelmem yalnız başıma
Okuldan dönerken de.
Ninem, dersin bitiminde
Karşılar beni orada da.
Hatta elbiselerimi
Yıkar, asar, kurutur.
Ben yetişinceye kadar, ninem
Evi de hemen parlatır.
Seviniyordur ninem
Benimle olduğu için:
Benimle oynamaya
Çıkar hatta sokağa.
Yalnız başıma oynasam
Çıkar beni çağırmaya...
Bensiz ona gönülsüz
Olur idi şehirde!
Çocuklar Konuşuyor
-Ben büyüyünce abi olacağım,
Sonra büyükbaba olacağım!
-Ben büyükbaba olsam da
Hep iyi bir çocuk olacağım!
-Ben baba olacağım!
-Ama ben dede olacağım!
-Büyüyünce ne olacağımı
Şimdilik söylemeyeceğim!
-Ben kahraman asker olacağım!
-Ama ben kozmonot olacağım!
-Ben kaleci olacağım,
Kale bekleyeceğim!
-Ben demirci olacağım
Örste demir döveceğim!
-Ben sihirbaz olacağım!
-Ben avcı olacağım da
Her gün ava gideceğim!
-Ben bilmiyorum, annemden
Unutmuşum sormayı.
-Ben çok uzun olacağım,
Daha da uzayacağım!
-Ben patron olacağım,
Hep “Volga” arabada gezeceğim!
-Ben dükkâncı olacağım
Veya kasap olacağım!
-Ben çok güçlü olacağım,
Babam gibi olacağım!
-Ben biçerdöverci olacağım,
Tarlada ekin biçeceğim!
-Benim annem, büyüyünce,
Adam olmamı söyledi!
