Bilmem mi “giden sevgililer dönmeyecekler”
Hem dönseler hicrân; yine hicrân verecekler
Ferhat gibi del dağları, Mecnûn gibi çöl aş
Gel gör ki vefâsızlığa râm olmuş ülküdaş
Sevdâ çekeceksen çölü aşmak icap ed er
Yanmaksızın ah çekmeye âşık hicabeder
Yıllarca şu mor ufka bakıp mâziyi andım
Sevdâma cevap vermeyecek âtiye kandım
Artık kaçarım, sen de kaçarsın be bu çağdan
Kuzgun gibi nefretle çıkarsın da şu ağdan
Bir müjdeyi en çâresiz anlarda bulursun
Evvel giden ahbaplara yoldaş da olursun
Yan; belki yanarsan, açılır Aslı’ya sinen
Bağrında büyür sevgilinin yattığı çimen
Üç harfi ve beş noktası aşkın yeri sarsar
Sarsar da Kerem’den kalan al külleri tartar
Küller ki, gülün gönlü demektir Şühedâ’çün
Yanmak ona lâyık bir emektir Şühedâ’çün
Aşkın o yakan kudreti ‘ah’tan doğar ancak
‘Ah’ınla bütünleş yine yükselsin alsancak
Çöksün mü şu millet dediğin âbide birden
İğrenç duruyor zırhı da bir bak hele kirden
Yalnız şu garip halk mı ceza çekmeli bundan
Bıktık şu vicdansız mütegallip gururundan
Ancak bize dem, aşktı; yanardık Kerem gibi
Ma’lûm a! O demden irin akmakta ya şimdi
Banknottaki imza bile eyvah ki sahtekâr
Mahkûm dahi, kaçgın dahi hâlâ etmede kâr
Ahlâk dibe vurmuş, uyanıştan yok bir eser
Dinden de, imandan da uzaklaştı nesiller
Devlet çöküyor kaht-ı ricâl sürmede dâim
Vurguncu utanmaz, siyaset olmadı nadim
Kur’an hani bir elde, ilimler öbür elde
Kâşâneler kurmak bu mudur dört ulu belde
Ahvâli görüp akledecek Müslüman hani
Dördüncü Murad’dan emânet Bozdoğan hani
YâRabbi! Bu zillet gökten mi, yerden mi Hâşâ!
Devrim mi gerek yoksa lânetten kurtuluşa?
Gelseydi şu dünyâya Eba Müslim tekraren
Zulkadriye olsaydı muzaffer Türk’e yâren
Elbette o Türk’ün yoludur tuttuğumuz yol
Îmânı kinden kurtaracak güçlü kâvî kol
Ey Şehsuvar aşkın kölesiysen veresin baş
Devrân döner elbet yadeder rûhunu bir taş
MEF Û LÜ / ME FÂ Î LÜ /
ME FÂ Î LÜ / FE Î LÜN (FA’LÜN)
30 Eylül 2026, Çayyolu
