iltifat hasadı için yanlış vurulan orak
alkış sesi duymadan abartılı reverans
tenlerden ve ruhlardan geri kalan parçayı
diri bir tohum gibi toprağa düşürüyor
çocuk kalpsiz yakarışlar
hisseler yağdırıyor zamanın lanetinden
köleler edinme şehveti bileniyor
tedavüle sokulsa da ikiyüzlülük
dünyayı iki defa yaşamaya yetmiyor
sosyal budalalık kamaştırıyor beyinleri
filmler, sergiler, resitaller
her ağza layık bir kokteyl küstahlıktan
doğuştan provalı jestler ve mimikler
kepenkleri tez iniyor yapay inceliklerin
imtina ediyor hümanizmin uluları
başkalarının kabına su boşaltmaktan
sağır eden çıngırak sesleri duyuluyor
hiç kimse yorulmuyor her şeyi biliyor olmaktan
ne kadar saçma geçmiş zaman aşkları
ve ne kadar sıkıcı âdâb-ı muaşeret
ülkeler yaklaşıyor, kısalıyor yollar da
ama evlerde gurbet
somuruyor carpe diem emziğini
yalnızca kendi yükünün hamalı bilinç
aynalar parçalanıp anılar kesilince
ince bir köprüye çıkılıyor sapaklardan
artık bir külçe hurda, insan kendine gelince
