Letafet-i ahfa dedi yürek içlenerek,
Eğdi başını muhanetler bir adım ötemde
Meşru döşeklere kopçalandı aşk, kendini erteleyen terle.
Ucuz kolonya kokan adamların saçlarından
Ahsen-i Ella sarkıttı kirpiklerini.
Benim hiç bir şeyden haberim olmadı
Parkta salıncaktaydım o ara.
Islıklı bir kaldırım tenhalığıymış,
Rastladım sizeler,
Ve bir varmış bir yokmuşlar,
Ve hatta karanlıkta büzüşen hüzünlü korkmuş kadınlar,
Gece altına kaçıran rüyalar,
İllaki çuvallayan inançlar,
Kadınlığı kurumuş eğreti gelinler,
Saten yorgan kenarını dikiyorlarmış aşk ile.
İğne iplik falan da görmedim ki
Ah letafet-i ahfa demiş aşk
Eğip başımı
Eğip sol cenahımı içeri girdim ben,
Duymazlıktan geldim.
Pencerenin hıçkıran menteşesini kapadım.
Merdiven boşluğuna sataştı yalnızlığım.
İçimin sesleri düştü hiçten yere, içli bir bakışla
Sabahların eve dönen alacalığına.
Gördüm gri bulut yırtıldı
Kapanıp omuz başıma
Bir güzel ağladı bütün içtenliğiyle
Susturamadım.
Benim hiç bir şeyden haberim olmadı
Parkta salıncaktaydım o ara.
Ahsen-i Ella'yı da gözüm tutmamıştı
Saçlarının tenhalığı bir mezar kitabesine düşüyordu
Çalımlayarak boynundaki benlerimi;
“Altından kalemin olsa zümrütten yaprak
Yine de örtülecek gözüne bir avuç toprak”
Demiş bir vakitler tülbentindeki oyalar sararak.
Kim demişse demiş bilmiyorum da
Balık martıya yalvardı solucan balığa
Ben de ölürüm sana.
Parkta salıncaktaydım o ara
Devşirerek gözlerinin kahvesini
Hiç mi sevmedin beni?
Çeyizinden düştü bak ninemin bakire dantelleri.
Sen yüreğimden düşme
Gitme be Ella.
Sen gitme
İki sokulayım koynuna.
Ella sonsuzluk demek, yürekse ahfa
Gidersen git eyvallah da
Gittiğin vakitlerin dönülmez ufuklarında
Aşksa ölesiye be Ella.
