Orhun
Uzaklardan geldim çok uzaklardan,
Anayurdun özlemi var gönlümde.
İşte görüyorum, Orhun önümde;
Doya doya bakıyorum yukardan.
Seyrederken bir tepeden ırmağı
Görünen: vadiye yayılmış sular,
Açılan, uzayan, kıvrılan kollar…
Ufukta bulutlar örtüyor dağı.
Havalanır ak boz kanatlarıyla
Otlar arasından bir çayır kuşu.
Yayılırlar, ben inerken yokuşu,
Keçisi, koyunu, koçu, atıyla…
Sürüler görünür otlaklarında;
Durak yeri olmuş turnalar için.
İçimize sığmayan bir sevincin
Türküsü gezinir dudaklarımda.
Kartal mıdır şu gökyüzünde uçan,
Yoksa ruhu mudur Bilge Kağan’ın?
Anlatılmaz tadı bu güzel anın,
Yaz yağmuru gibi ıslatıp kaçan…
Esen rüzgârına, mavi göğüne
Seslenin, dağlardan gelsin yankısı.
Kişneyen atlar ve su şırıltısı…
Götürsün tarihin derinliğine.
Türküm diyen herkes Orhun’u bilir,
İçimizde gidip görmek arzusu…
El gözünde sadece bir akarsu
Fakat bize göre kutlu bir nehir.
