Bir sabah annem “Uyan! Pikniğe gideceğiz” dedi. İnanamadım. Bunun sadece benim heyecanlanıp çabucak hazırlanmam için annemin bana oyun oynadığını zannettim ve battaniyeyi üzerime çektim. Bu sefer annem “Gelmeyecek misin?” dedi. Sesi ciddiydi, yataktan fırlayıp hazırlanmaya başladım. Hemen hazırlandım. Beş, on dakika onların hazırlanmasını bekledim. Hala hazır değillerdi. Ben de boş durmayayım diye elime telefonumu aldım. Gelen bildirimlere bakarken bildirimlerin arasında bir yazı dikkatimi çekti: “Yılanlar hakkında on ilginç bilgi”. Ne yazdığını okumaya başlayacakken dışarıdan korna sesi geldi. Ailem hazırlanmış dışarıda beni bekliyorlardı.
Arabaya bindim ve yola çıktık. Yol boyunca uçan kuşları seyrettim. Gözlemlediğim kuşlar arasından yüksekte uçan bir atmaca gördüm. Diğer kuşlara kıyasla daha büyüktü. Kanat çırpmıyordu. Sadece havada süzülüyordu. Kuşları izlerken piknik yerine geldik. Araba durdu. Bagajdan piknik için aldığımız malzemeleri piknik yapacağımız yere taşıdık. Mangal yapılırken ben de etraftaki çiçeklerin fotoğrafını çekmeye başladım. Papatya, menekşe fotoğrafları çektim. Etrafta çiçek ararken çiçek açmış bir ağaç gördüm. Ağacın fotoğrafını da çektim. Fotoğrafa bakarken arkada bir atmaca gördüm. Merak edip süzüldüğü yerin altına giderken yerde bir yılan gördüm. Yaklaşmaya korktum. Yılanın videosunu çekerken atmaca aniden onu yakalayıp uçup gitti. Bu da benim bir atmacanın yılan yakalayışına tanık olduğum bir anım.
