içime yalnızlık korkusu salarak
beni hayattayken hayatsızlaştırmaya
ruhumu cehennemde yaşatmaya
yeltenen bu habis gardiyanlar
ümidimin düşmanları
güle tapmama izin vermeyenler
kara gardiyanların silahı
yalnızlıkla korkutmak
benim silahım
silahsız güreşmek
ruhum cenk ediyor
üstüme çullananlarla
kalbime sinsi zehirler
akıtanlarla
kalıbın içinden çıkmama
engel olmak için
yapmadıkları şey kalmadı
bu kalıp bana dar da dar
o kadar dar
ki
onu kırmak
onu çürütmek
yolumdur yolum
ruhumun kötürüm gardiyanları
habis elleriyle
nöbette
hür vicdanım ise
daha da nöbette
ruhumun tutsaklığı
bu gardiyan mahluklarının
oyun ve eğlence keyfi
anlatılmaz dar hallerdeyim
gözle görünmez işkenceler
dayanması imkansız
kahpeli eziyetler
canıma kastlarının nedeni
ruhumun muamması
tutun rifat’ı
diye bağırıyor
lanetli nakarat
yalnız kalma korkusu
ağırlık verirken
bir serçenin mutfağımıza
girmesi
bir kurtuluş
akranlarımdır
yarenlerimdir
böylesi korkunun mağdurları
onlarla göz göze gelsem
ve böyle şiirler bir daha yazmasam
