Kimse güvenip de bir görev vermez,
Karakterini hiçbir insan beğenmez.
“Şair” denen bir kitle var, herkes âşık…
Ama kimse yâr etmeyi arzu etmez.
Yabancıdır onlara kalbinin sesini dinlememek,
Yoktur onlarda birini yabancılamak, sevememek.
Şairlerin erkek olanı “biracıdırlar”,
Şairlerin kadın olanı “günahkârdırlar”!
Söyleyin, “şair” dediğin kimdir,
Göle bakıp duygusallaşanlardır.
Elinin hiç ulaşamadığı bir aşka
Cesaret edip anıt kazıyanlardır.
“Şair” dediğin, zamanı aşanlardır,
Güzde, baharda coşanlardır.
Aklının ermediği bilimlere,
Dili varıp açıklama yazanlardır.
Şairler, sözle saray yapanlardır,
Dermanını güzellerden bulanlardır!
Gücünün yetmediği şu yalan dünyayı,
Sevdiğine armağan olarak sunanlardır.
Şair denen tılsımlı bir âlem vardır!
Onlar,
bahtı değil, kalemini seçenlerdir.
Yaşının hiç yetmediği asırlara,
Sözünü ulaştırıp şiirini gönderenlerdir.
Şairler, kendi kendiyle kavga edenlerdir!
Sabrını duyguları uğrunda tüketenlerdir.
Akıllı diyeceğim ama biraz değişikler,
Aptal diyeceğim ama bilgelerdir.
Şairler, devirleri geçebilenlerdir.
Yağmurun damlasından ilham alanlardır.
En büyük nedametini hayattaki,
En büyük eseri yapabilenlerdir!
Şairin hayatında baharlar azdır,
Şairler,
gönlüne küslük ve dargınlık biriktirenlerdir.
Hüda’ya şiiriyle ibadet edip,
Kağıda kalemiyle secde edenlerdir!
Şiirinden bütün yürekler duygulanır.
Şairin bayrağı hep yüksekte dalgalanır.
Ecelin bile gücü yetmeyen eserin
Yazarı: Şair,
Adı: Berrak şiir…
