(Kuzey Makedonya Merkez Jupa Breştanik köyünde yaşıyor. 11 yaşında. Necati Zekeriya İlköğretim Okulu 6. sınıf Öğrencisidir.)
Bu, annemin bana anlattığı bir hikâyedir.
Yıl 1989’muş. Annemin teyzesinin oğlu askere gidecekmiş. Dedemle anneannem de onu uğurlamak için misafirliğe gitmişler. Ev kalabalık, mahalle neşeliymiş. Çocuklar sokakta oyun oynuyor, büyükler kendi aralarında sohbet ediyormuş.
O sırada dayım henüz sekiz yaşındaymış. Annem ve mahalledeki diğer çocuklarla birlikte sokakta koşturup oynuyorlarmış. Tam o sırada komşunun köpeği yoldan geçmiş. Bu köpek herkesin tanıdığı, zararsız ve sakin bir köpekmiş. Kuyruğunu hep dimdik tutarmış.
Dayımın dikkatini de en çok bu çekmiş.
“Acaba kuyruğu neden hep böyle dik duruyor?” diye merak etmiş. Çocuk aklıyla, kuyruğu eliyle aşağı indirmeye çalışmış. Ama o anda köpeğin canı acımış. Birden havlayarak dayımı yere devirmiş. İki ön ayağıyla üzerine çıkmış ve başını ısırmaya başlamış.
Her şey bir anda olmuş.
Bunu gören çocuklar çığlık atarak komşulara koşmuş. “Yardım edin!” diye bağırmışlar. Komşular hemen yetişmiş, köpeği zorla uzaklaştırmışlar. Annem ise koşarak anneannesini ve dedesini çağırmaya gitmiş.
Büyükler geldiğinde dayım yerde yaralı ve kan içindeymiş. Hemen kucağa alıp doktora götürmüşler. Doktorlar uzun süre uğraşmışlar. Başına ve yüzüne birçok dikiş atılmış. O gün herkes çok korkmuş, çok üzülmüş.
Dayım o zaman sadece sekiz yaşındaymış.
Aradan yıllar geçmiş. Şimdi çok şükür ki biricik dayım gayet iyi, sağlıklı ve güçlü biri. Ama başındaki yara izleri hâlâ duruyor. O izler bize hem o korkulu günü hem de önemli bir dersi hatırlatıyor:
Hayvanlar da can taşıyan varlıklardır. Ne kadar sakin görünürlerse görünsünler, canları acıdığında kendilerini korumak isterler. Onlara sevgiyle yaklaşmalı ama sınırlarını da bilmeliyiz.
Dayım, bu hikâye her anlatıldığında gülümser ve şöyle der: “Merak etmek güzeldir ama bazen uzaktan bakmak daha güzel ve güvenlidir.”
