Bu denli koyu, acı bir karanlık mı olur; içiniz pür yas
Hayat nedir; öyle bir an olur, her şey kendi hacmine sıkışır, kıpırdamaz
Zaten baştan anlarım, kemanın o acıklı sesinden: “Makber”
Ne varsa içimde, yöremde; hepsi dehşet bir hüsran olur
Bir kez olsun dinleyemedim sonuna kadar “Her Yer Karanlık” zaten
Hafız Burhan okuyor, derlerdi “Kuş sesleri ovalara yayılır”
Ben acılara dayanamam bilsem de bunlar hayatın gerçeği
Her dinleyişimde içim titrer “Her yer karanlık” derken
Bir insan sesi bu kadar tatlıyken ağır bir hüzün mü olur
Nice felaketler gördük, gündüzken karanlık oldu her yer
Sonra uzun yıllar geçer aradan; tam da unuttuğumuzu sandığımız an
Gül bahçesinde koşarken, gönül sonsuz bir “gam” olur.
