Zor günlerimde yanımdan,
Talih kuşu uçtuğunda başımdan,
Bir adım bile uzaklaşmayan,
Sevimli sima, asil insan –
Sen bana lazımmışsın!
Atarken adım hayale,
Geçici şu dünya-yı fanide,
Koluma girip destekleyecek,
Kanadım yorgun düştüğünde –
Sen bana lazımmışsın!
Sağanak yağmur yağsa da,
Güneş nurunu saçıp öpse de,
Bağrına basıp ansızın,
Yıllar sessizce geçse de –
Sen bana lazımmışsın!
Ne olursa olsun dimdik duran,
Soğuğu hissedince siper olan,
Hayata sonsuz âşık edip,
Sevmenin sırrını öğreten –
Sen bana lazımmışsın!
Başkasına sırrımı söylemeden,
Hafif bir tüy gibi üzerimde titreyen,
Nice insan satıp gittiğinde,
Yanımda kalan, hiçbir yere gitmeden –
Sen bana lazımmışsın!
Sevmesem seni, “gel” der miyim?
Derdimi sır diye söyler miyim?
Dalgalar gibi örtüp sallayan,
Dün de, bugün de, yarın da –
Sen bana lazımmışsın!
Yenin de hatta eskin de,
Yerini alamaz hiç kimse.
Ruhunu şiirle okşarım,
Senin yaşadığın şu beş günlük fanide –
Ben sana lazımmışım!
