Sen Güldüğün Zaman


 01 Ekim 2003


Sen güldüğün zaman güller şaşıyor

Tanrı Dağları’ndan bir yel aşıyor

Güneşin battığı yerlere doğru

Dağ lalelerinin hoş kokusunu

Müşfik bir edayla tutup taşıyor

Asya’nın tayları uçsuz bozkırda

Dörtnala koşup çılgınlaşıyor

Sen güldüğün zaman insan yaşıyor

 

Sen güldüğün zaman buzlar eriyor

Kafkas Dağları’ndan kopan ırmaklar

Bir yuva arıyor, kucak arıyor

Hasretle denize akıp varıyor

Sen güldüğün zaman şefkatli bir el

Kaşgar’ın derdine derman veriyor

Sen güldüğün zaman zulüm duruyor

Bu yazı Kardeş Kalemler dergisinin 202. sayısında yer almaktadır. Derginin bu sayısında yer alan tüm yazılara aşağıdaki bağlantı üzerinden ulaşabilirsiniz.
Kardeş Kalemler 202. Sayı