AKLIMA NEREDEN DÜŞTÜN?
Nereden düştün aklıma ölüm?
Seni görmek istedim
Herkesten yüz çevirdiğim
Uğursuz bir günde
Uğursuz bir yolda
Aklıma nereden düştün ölüm?
Kaybolan hatıralar,
Unutulmuş uykulara karıştı
Unuttum kendimi
Ruhumda incinmeden
Aklımda unuttuğum günler
Ve kaybettiğim insanlar…
BİLİYOR MUSUN?
Biliyor musun neler oldu?
Canımın duvarlarından sızdı
Ruhumun azapları o gün.
Elimde mutluluğun resmi
Kara çerçevede,
Kovuldum gecenin kıyılarına
Biliyor musun neler oldu?
Senin ayrılıktan sonraki sevincin ile
Sevginin yasından çıkmış
Benim yalnızlığım,
Birbirini affedip
Birbirine sarıldı
Biliyor musun neler oldu?
Gecenin kıyılarında
Bir sevgi cenazesi kaldı
Meçhul ve kimsesiz…
YALNIZLIK
Sevildiğim kadar
Yalnızlığım var,
Belki ondan da çok.
Ama yalnızlığımı
Kaybettiğim kadar mutluyum
Görmediğim günler
Düşer aklıma
Başımın üstünde
Rengimi çizer bulutlar
Alnımın kırışıklığında
Dertlerim civan
Işık gibi gözlerime dolarsın
Düşündüklerini bırak
Çimenimin çiçeği
Uzun yoldan,
Baş ağrısından sonraki
Dinçlik kadar yumuşak,
Islak ve titreksin.
Yalnızlıktan uzaklaşırım
Büyük bir günah pahasına
GÜZ RÜZGÂRI
Gökleri kuşlara hasret
Ölü bir güz gününde
Rüzgârlar yüzünü sürer
Hasrettir bir memleketin
Kapalı pencerelerine
Rüzgârın nefesi kalmış
Kurumuş otların üstünde…
Dön gel merhem rüzgârım!
Götür insanların hasretini
Eski bir şarkının
Son sözü gibi
Ölü bir güz günü Bakü’de
Anamın son beşiği
Yüzünü rüzgâra sürüp diyordu:
Tanrım!
Ben cansız olaydım!
SEVGİDEN BAŞKA
Şairlerin doğdukları,
Öldükleri
Yurttan da soğuğum.
Sana mektuplar yazarım
Ayrılık korkusundan.
İnanma!
Ve de bekleme!
Benden umduğun sevgi
Sonuncu yaz günüydü
Yine soğuklar düşecek
Üşüyecek canımın derdi
Ayrılık korkusundan
İnanma ve bekleme
Burada sevgiden başka
Hiç kimse kurtulmadı
KULAK VER
Bir uzak yol vardı,
Sen gitmedin.
Orada seni yüreğime saldım
Kendim de bilmeden.
Ağaçlar yağmura düştü,
Gölgeler ne çekti,
Duydun mu?
Bir kimsesiz gün vardı,
Sen görmedin.
Mavi derdim oldun
Ömür boyu zorla çekerim
Mavilikten boğulurken
Yağmurlar ne söyledi,
Öğrendin mi?
YÜZ ÇEVİRENLER
Benden yüz çevirenler
Yorgunum yol ayrımında
Ağaçların,
İnsanların,
Sahraların arasında
Beklemekten,
Dinlemekten,
Yaşamaktan yorgunum
Ruhum yabancı bir vatandan
Geri dönüp geldi
Kanlı su gibi aktım
Memleketim yüzünden
Benden yüz çevirenler
Yalnızım,
Yalnız kurdum yol ayrımında
Size çoktan hasretim
ALNIMA YAZIL
Ben bu ömrü tek yaşadım
Yeri dövdüm,
Göğü dövdüm,
Açan olmadı
Hangi yerde yaşadıysam
Tanrı görmedi
Kendi ruhumla el ele
Alın yazısız dolaştım
Ölüm, yitim oldu aramızda
Yalnız sözler kaldı,
Onlar da yaralı…
Sen yürek kadar sözsün
Gel, daha usandım,
Bembeyaz alnıma yazıl!
BİR DAHA GEÇ
Ömür ortada kaldı
Sonbahar sarartır her şeyi
Gel, bu yerden bir daha geç!
Karanlığın korkusundan
Yıldız yıldız titriyor gökyüzü
İki yol ayrımında
Yüreğim gibi sızlar
Gölgesiz ağaçlar
Yedi göbek sonra
Ömrümün ilk gününde
Yalnız adın kalmıştı
Onu da yağmurlar yıkadı
Gel, bu yerden bir daha geç!
KIRMIZI KAR
Gamların serdarıyım
Ben canıma galip geldim
Kar eritir karanlığı
Görünen yalnızca yoldu
Gün doğudan, gün batıya...
Çıplak yüreğin titretir
Ruhumun yüzü yok yanında
Soğuk kaçırdı yüzünü
Aşkına gidiyordum;
Yıkıldım,
Kazaya düştüm, duymadın.
Kar üstünde kızıl kanım
Sıcağın,
Ayazın içinde
Yıllar boyu boşa yandık,
Üşüdük.
Şimdi her gün
Geceden korkulu uykuna
Kıpkırmızı kar yağar
