Kopmuş Ümit
Teftileü deyince gönlüme,
Ah, Tukay türküsü gelir.
Üsütüme ise kara bulut gibi,
Tevkilev dönemi gelir.
Olmuş Tatarda morzalar-
Satmış dinini, imanını.
Satmış öz neslini soyunu
Koruyayım diye canını!
Hizmet etmiş Urısa
Köpek gibi sadık olup.
Yaşamış öyle- doğurmuş
Halkına itlik edip.
Sonsuza gelmez hiç kimse,
Bırakıp gider her şeyi-
Bırakır namusunu satıp,
Toplamış altınlarını.
Yalnız birinin kutsal adını
Saklar halkı saygı ile.
Diğerine ise kötü adı
Rahat vermez kabirde bile.
Var Tatarda ulu zatlar!
Teftileüler de var!
“Ayıplamaya ne hakkın var?”
Diye sormaları da var.
Var mı hakkım? Ey halkım,
Bu nasıl bir adedindir bu?
Çeker seni canını isteyip,
Nasıl bir uçurumdur bu?
Teftileü deyince gönlüme,
Ah, Tukay türküsü gelir.
Üsütüme ise kara bulut gibi,
Tevkilev dönemi gelir.
“Teftileü” köyüne, diye,
“Kopmuş ümid” türküsü
Yoksa Tatar ömrüne
Yoramış mı şairin?
Olmuş Tatarda morzalar
Şimdi yok artık onlar.
Ama Tatar var. Yani şimdi
Teftileüler de hala var.
Kazanım
Şehirler, şehirler,
Pek çoklar, çeşitliler.
Şanlısı, büyüğü var,
Küçüğü.
Hepsinden de yakın,
Hepsinden de değerli,
Hepsinden de büyüksün
Benim için sen.
Kazanım! Kazanım!
Sen – hayat beşiğim.
Rüzgardan korunduğum
Korunağım sen çatım!
Gerekirse, de ancak-
Ben kendim dururum
Fırtınlara karşına,-
Sana yel değirmem!
Bin yılda kapını
Hangi yel-fırtına,
Hangi ateş, hangi güç
Vurmamış!
Sen ise yansan da
Basmışsın yeniden
Ayağa- Hudayım
Saklamış!
Kazanım! Kazanım!
Herzaman bulunmuş
Sana yel değirmem,
Diyecek kahramanlar.
Sen sonsuz yaşarsın,
Sen sonsuz parlarsın!
- Selam! - diye sana
El sallar asırlar.
