***
Penceremden;
Dağ görürüm uyuklayan,
Gök görürüm üşüyen,
Işık görürüm yetmeyen,
Elimi uzatırım
... anlarım.
Yağıyor tekrar kahverengi kar,
Annemi görürüm özleyen,
Kirpiğim dokundu mu ki?
Yıldızlar görürüm düşen.
Göğünü görürüm yurdumun,
Gözümden akıp gidiyor...
Geçen hayatım kar yığını gibi,
Pişmanlık görüyorum, gözbebeğim...
Benim önümde boş bir bardak
Dişlenmiş elma dilimi
Ve yalnızlık,
Morali bozuk
Köşede otur hȃla gece.
Hepsi de benim kaybım
Hepsi de benim suçum...
Terliğin yorulan sesi,
Alkış verir tabanda.
Havaya asılı durur ışık,
Bütün gece bekler tavanda
Parmaklarım sarardı
şişeler düşüp elimden,
Atlayıp iner yere.
...Yalvarırım, yakarırım tekrar.
Kalbimi asmıştım
güneşe,
Sabah yıkamıştım,
Kurumamış halde hȃla,
Durur göğsümde damlayarak...
Ardahan
Kız, gözünün beyazı gibi kar,
Gözbebeği gibi gece, bakıyor
Göçen bulut ile tarlaya...
Gökyüzünün gözleri bulanıktı.
... Ardahan’a benziyorum, onun dağ ile Kura’sına,
O da bana benziyor, duruşuma, bakışıma,
Ağır bastığım adımıma,
Neşem ve kederime;
Ardahan yalnız yürür, koltuk altına geceyi gizleyip,
Ardahan, bazen evimin yanından geçer üzülerek,
Gözünden Kura akıp,
Ak düşer mevsimsiz kara saçına,
Ardahan sigara içer, dudağı kuruyup,
Yolcuları bekler ve yolcu eder elini sallayarak...
Ardahan’ın omzuna kargalar konarak uyur,
O yürüdüğü an paçalarından karını silkeleyerek yolda durur.
Her gün sırtını gece rahatsız eder, yuvarlanır, uyuyamadan sabahı arar,
(Gecikmeden gelseydi...)
Dolaşan köpeklerle yürür, kedileri okşar,
Çay içer vurarak kadehini
kadehine ay’ın.
Ardahan’ı aramaz, Almatı ile İstambul,
Onun donan gönlünü ne yapsın, Aralık’ta kışlarken...
Ardahan, evimin yanında duruyor şuan, sessiz koridorlar.
Gelin üşümeyin çay koyarım,
Sabah gelene kadar geceyi içeriz...
DERT
Annesi kızmış çocuk gibi öfkelenen buluta,
Gözünü batırarak, yalandan gülen şair
canı yorularak, susadı... dua et, bir yudum...
Oturursa – sandalye, kalkarsa – ağaç...
Ah, tövbe!
Kalemi kanayıp, damlayan mürekkep gibi kaderi...
Şiiri dua, ince kağıdı ise açılan avuçları...
Elif gibi, kalemi ile gölgesi, bükük, üşüyerek
yazı dizelerine basmaya korkar, kan damlar mı diye
Mecnun yürüyüşlü kalemin tabanından...
Aradı,
Arayacak,
Bulur aşkını, can yarini,
Şemsiye kirpiğini yağmura açıp, bekler...
Ecelin, görmek olarak bilir aşkının yüzünü...
Vatanına acele eden çocuğun adımı gibi vakit
koşarak, düşerek, omuzumu iterek gidiyor.
Arkandan yetişemiyorum hey, baht!
Ben bugün, acele eden saatin upuzun yoluyum,
kalbimin musluğundan her an kırmızı kan durmadan damlar, koyu karanlığa,
Her gece rüzgar sinmiş camda, öter durur can kuşum,
Aşkım, sendeki yol sonsuz; bendekiyse kısa,
Nereye baksam, tek sana ait bir mühür...
Kurtar, tükendim;
Yüreğimde okyanus, gözümde deniz...
Leylek gibi kağıtlarım ancak
derdime derman olarak
Yusuf gibi kuyuda kalan kalbime
Gökyüzünü göstererek uçarlar kirpiğime konarak...
Ey meyhanenin hizmetkarı, yorulan garibe şaraptan doldur lütfen,
Zaten, dertliyim halkımın hasretini bana ver, alıp gideyim...
Kara eldivenim ile kara başlığımı çıkarıp,
Tüfeğimi kaybederek,
Kara yazılarım dönüşüp kuğu kanadına,
Keşke sarhoş olsaydım;
Yıldızlar büyüyerek annemin kaynak gözleri gibi,
Gökyüzü berraklanıp,
Keşke, ay alnını öpseydim, ak saçlı...
Biliyorsun, kendinin kainat olduğunu,
Dikkat et,
Evinde kalırken, yatağın, bulaşıkların ile masan
içine sinip gitmesin diye, dikkat et...
Her şey parmak ucunda, yüreğin dokunmasın,
Hatta, sokakta yürürken
birisi sigarasını bıraktığında yüreğine düşebilir.
Dizilerek gözün kıyısına gemiler,
durduğu anda yolcular damlayıp düşebilir,
O an, aç yüreğini aşk nuru yağar gökyüzünden...
Her şey kendi lisanıyla konuşur,
Mesela,
Kağıtlar, tozlar ve hava zerreleri
Hepsinin diyeceği aynı, hakikat...
Evimin köşesini gezen örümcekler
Rüyama girerek, kıştaki sisin nefesinde
uyuyan çıplak ağacın dalları olarak,
Gerçekte ise, onlar ayaklarımın altında ezili kalır...
“Ölümden korkar mısın?” dedi bir dostum,
Bedenim, vatanımın toprağı,
Ruhum, bir yudum nefesi,
Kemiğim, Tanrı dağının bir taşı ise,
niye korkayım!..
***
Abim sigara içiyor.
Ben; gökyüzünü, dağı, şubatı...
Kirpiğim külünü düşürdü,
Yollar yolcusunu arıyor.
Karşılıyorum geçmişi,
Kucaksız, gülsüz, ışıksız...
Dönüştüm bugün Şubata,
Kalbim ışıksız seherlerden...
Buharlaşan aynada ben varım,
Çizebilirsin soğuyan yüreğin resmini.
Yıldızdan yağan pırıltı
Çırıl çıplak olan gözümü yıkar...
Deniz gibi canımı örten gece,
Beyaz sabahtan beri neyi
ve kimi bekler?
Yalnızlık değil, o uğuldayan kapıdır,
Yüreğim değil, gece soğuk...
Benim vaktim dondu soğuk camda,
okşayarak hayatı;
Baharı uzak, kışı upuzun...
Ben kar değilim...
Sadece, canım üşüyor azıcık.
***
Gece – sakin, sessiz.
Hayal kokuyor.
Yüzüme yumuşak kar dokunur,
Kar öper narince.
Kuruyan kitap harf kokuyor,
Yazarak ölseydim,
Severek ölseydim,
Bükük – koyu ışık gözünü alamadan
Bakıyor kar desenlerine...
Gece – derin,
Gece – uzun, uzak...
Tanırım beyaz nuru, sökülmüş bulutlardan,
Nem emen gökyüzü – ezilmiş,
Düştü kurumuş kar;
Acıdan uzak,
Gariplikten uzak,
Benden de...
Yağan kar harfe benzeyip,
Konuyor bembeyaz şiire...
Nefes
Dona kaldığım, üşüdüğümden değil,
Ayaz ısırıyor pantolonumu tutup.
Ben sadece buz tutmak istedim
Kederlenmek istedim hiç amaçsız.
Hiç kimsenin suçu yok bunda,
Hayatın da yok bununla ilişkisi.
Karın yağışını izliyordum,
Suretini okşayıp dualı mührün...
Üşümek istedim, üzülmek istedim
Korktum, ürktüm çoğunluktan.
Derviş bakıyor bugün yine
İnsan hayatına köpeğin gözünden.
Dondu, üşüdü tüm yaratılış
Evrenin kucağına soğuk gam girdi.
kara kedi gibi gece çıktı aniden karşıma
Okşamak istedim, ısıtmak istedim.
Ak görünümlü ışıldıyan kristaller,
Kış resmini çizmiş midir?
Üşüyen ağacın eline üfledim
Ben niye ayazında kalmadım kışın...
Hasta mı olmak istedim yoksa iyileşmek mi?
Bence gökyüzünden kanatlar düştü.
Bilmiyorum, bugün donduğum hȃlde
Sezmek istedim kışın yüreğini...
