Gökyüzünün enginiydi,
Güneşin renginiydi.
Şu bulut sen gibiydi,
Gidiyordu alınmadı.
Dikenli bir arı’ydın,
Kınalıkta kadındın,
Sonuncu sigaraydın,
Yaktım, alınmadı.
Gördüm dar ayağını,
Yıktım Avey Dağı’nı.
Yüreğimin yağını
Getirdim, alınmadı.
Aktı yüzümden deniz,
Soldu gözümde filiz.
Bu sen, bu ben, bu da biz,
Kaybettin, alınmadı.
Su sızdıran damdım ben,
Bitmeyen bir hatamdın sen.
Lanetli bir adamdım –
Bilirdin, alınmadı.
Uzak kaç deliden,
Şaiq Veli’den söz aç yeniden...
Çek elini elimden,
Tutuyordun, alınmadı.
* * *
Saçların dağılır soğuk yastığa
Gözünde ki inciler süzülür.
Hasretle dökülen sözlerim
Turnaların kadınana dizilir.
Gafil düşen soğuklara benziyor
Yoldan gecen adamların rüzgârı.
Durak çizgisinde tekmeledi
Az önce biri yere düşen yüreği.
Yosunların yaşı katar yolunda
Şöyle böyle üç yıla yaklaşır
Işıklar yarışa girmiş son yıllar
Ne hikmetse... yollarımı bağlıyor.
Yine de sen uzaklığa darılma
Bölüştük kederi de yokluğu da...
Bugüne dek yaşananlar hiçtir
Önümüzdedir yolumuzun çoğu da.
Ne iyi ki geldin, siyah çayım bile
Dudakların tattı karanfil ve tarçın.
Tılsımların, büyülerin içinde
Bir tek sendin benim “hayat ağacım.”
