Bir insandan fazlasıydı. Bir topluluktan da çoktu.
Her işi bizzat kendisi yapardı. Kimseden beklentisi yoktu. Yardım almaz, yardım ederdi. Yazar, okur, seyahat ederdi. Radyo, televizyon programları yapar, çeşitli kurslar düzenlerdi. Balkanlardan, Çin sınırına kadar nerede Türk varsa o oradaydı. Bütün Türk lehçelerini bilir konuşmaktan haz duyardı.
Bütün bu yetenek ve özelliklerine rağmen son derece mütevazı ve kibardı. Bunca faaliyete rağmen herkese ayıracak zamanı vardı. Herkes onu severdi o da herkesi.
Ya güzel bir işle ya da güzel bir haberle hep insanları sevindirirdi. Bu sefer gidişiyle kendisini tanıyan herkesi üzdü.
Çok kararlı ve kendinden emindi. Çünkü yaptığı her iş doğruydu, söylediği her sözden emindi. Aynı kararlılıkla ahirete yürüdü.
Şeffaf bir insandı. Yüzüne baktığınızda içinden geçenleri görebilirdiniz, zira onun içinden sadece iyilik ve güzelliklerin geçtiğinden emin olunurdu. Güven sadece gözlerinde değil gülümseyen yüzünde de mekân edinmişti.
Yalnızca arkadaş, dost değil eminim ki çok iyi bir baba, harika bir eşti. Öyle ki eşi ve çocukları ondaki ruh halinin kopyası gibilerdi.
Onun vatanının sınırları Edirne’de başlayıp Kars’ta bitmezdi. Ona Türk Dünyası dendiğinde bir anda gözleri Adriyatik kıyısında Tiran’ı, Çin sınırında Almatı’yı Rusya içlerinde Çuvaşistan’ı, İran’da Tebriz’i, Suriye’de Halep’i, Irak’da Musul’u ve daha binlerce Türk yurdunu dolaşırdı.
O Çankırılı Deliöeroğullarından olduğu gibi aynı zamanda Telaferli Efendioğullarından, Almatılı Şahanovlardan, Bosnalı Begoviçlerden, Kırgızistanlı Aytmatovlardan, Bakülü Vahapzadelerden, Tebrizli Şehriyarlardandı da. Hepsini abisi, dayısı, komşusu gibi tanır, hepsi hakkında söylenmesi gereken en güzel sözleri söyler, bilgileri verirdi.
Ben ona günümüzün yaşayan Yunus’u derdim. Sadece yazıları, sanatı değil hayatı da çok sadeydi. Sehli mümteni; onun kaleminde, dilinde değil; bedeninde, ruhunda can bulmuştu.
İnşallah dünyası gibi ahireti de aydınlık ve mübarek olur. Mekânı cennet olsun.
