Aşık, aşık üstüne.
Taş, taş üstüne.
Taşlık orman,
yerin en dibinde.
Aşık, aşık üstüne.
Taş, taş üstüne,
İkimiz de taştan,
Tüter zifiri gece.
Kelâm firar eder karanlıktan.
Gönlünde mavi bir kömür yanar.
Sen ki ebedî olan niye yoksun,
Göğü sallarsın,
Yeryüzünü döndürürsün.
Sen ki ebdî olan niye yoksun,
Feryat eder yer küre taş tabakanın altında.
Sersemlemiş vaziyette gelir kendi ölümünden,
Söz ki yerle yeksan eden şakakları.
Aşık, aşık üstüne.
Taş, taş üstüne.
Kendi mezarımı lanetle kazıyorum.
Aç beni,
Ey lanetli şey,
Ey taş kale,
Sözün közünde yanayım,
Eriyip gideyim.
