(Kuzey Makedonya’nın Kalkandelen şehrinde yaşıyor. İstikbal İlkokulunda 7. sınıf öğrencisidir.)
O sabah ilkbaharın tatlı esintileri penceremden içeri doluyordu. Güneş her zamankinden daha parlak, kuşlar daha neşeli ötüyordu sanki. Çünkü o gün hem benim hem de Almanca öğretmenimin doğum günüydü.
Günler öncesinden öğretmenimize bir sürpriz hazırlamaya karar vermiştik. “Acaba nasıl bir şarkı sever?” diye düşünmüş, ona özel bir şarkı yazmıştım. Şarkımızı masal tadında sözlerle süslemiş, fotoğraflar çekmiş, prova yapmış ve defalarca söylemiştik. Hepimiz çok heyecanlıydık.
Okula gittiğimizde kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Öğretmenimiz sınıfa girince hazırladığımız videoyu açtık. Şarkımız sınıfta yankılanmaya başladı. Hem öğretmenimizin hem de arkadaşlarımın gözleri dolmuştu. Öğretmenimiz mutluluktan ağlarken biz de duygulanmıştık. Sonra hep birlikte şarkıyı söyledik. Sınıfın içi sevgiyle dolmuştu.
Ama benim bilmediğim bir şey vardı. Asıl sürpriz bana hazırlanmıştı.
Arkadaşlarım yan sınıfı gizlice süslemişler. Beni oraya götürdüklerinde kapı açıldı ve karşıma rengârenk balonlar, süsler ve iki tane pasta çıktı. Pastalardan birinin üstünde “İyi ki varsın İdil”, diğerinde ise “İyi ki varsınız öğretmenim” yazıyordu.
O an gözlerim doldu. Sınıf arkadaşlarımın beni ne kadar çok sevdiğini bir kez daha anladım. Hep birlikte mumları üfledik, alkışladık, güldük ve pastalarımızı kestik.
İşte o gün, ilkbaharın o tatlı sabahında, hayatımın en güzel doğum gününü yaşadım. Çünkü o gün sevginin en güzel hediye olduğunu öğrendim.
