Anamın kutsal sütü gibi
Lezizsin; canımın parçası,
Soluduğum hava, yüreğimin toprağısın.
Tıva dilim, damarımdasın, kanımdasın.
Dedemin bilge masallarında
Kışın uzun gecelerinde seni dinleyince,
Kahramanlığı ebedî milletimin dilidir diyerek
Büyülendim; sana sonsuza kadar âşık oldum ben.
Vadideki nehre atlayıveren yiğit kızın
İnsanı öfkelendiren müthiş şarkısını
Keçi güden ablam söylediğinde
Kayalarda yankılandı.
Ben o şarkıyı dinlediğimde, ana dilim,
Ağlayasım geldi, bağrım yandı.
O zaman senden ilk defa aşkın
O kutsal, güzel, büyük saflığını öğrendim ben.
Issız gece. Çiçeklerle dolu çayır. Çadırlar uyumuş.
Uzak gökteki yıldızlara bakıp
Sevgilime kalbimi açarken
O zaman senin güzelliğini gördüm, dilim.
Halkımın bilgece sözlerini dinleyince, kitaplar okuyunca
Senin hakikî zenginliğini, hazinelerini öğrendim, dilim.
Sonra geceleri uykumu yitirdiğimde
Ocaktaki ateşim şafak vaktine kadar yanar oldu.
Ruhumun yanan ateşine ne yapayım,
Söndürülemez, bağlanamaz, imkânsız.
Elimde olmadan kalemimi kaparak
Şiirlerimi seninle yazıyorum ben.
Canım Tıva dilim, hudutsuz
Kâinat kadar genişsin, zenginsin
Ben evladından mücevherlerini kıskanma
Onları benden saklama, en güzellerini sun bana.
Senin olmadığın yerde ruhum, kalbim bomboş;
Senin olmadığın yerde, bozkırda sürüklenen kuru bir çalıyım.
Bahtım da şöhretim de sendendir
Kanadımsın, kolumsun sen Tıva dilim.
